De eerste dag van de Herfst | Hoofdstuk 14

by Tamara

Na twee weken kon ik al zeggen dat ik van te voren totaal geen idee had gehad van wat de baan nou eigenlijk inhield. Ik had verwacht dat het heel saai zou zijn, een beetje koffie halen voor Benjamin en dat was het dan. In werkelijkheid had ik het superdruk en dat terwijl Benjamin er eigenlijk bijna nooit was. Om eerlijk te zijn had ik er al een dagtaak aan om al zijn afspraken in zijn agenda te zetten en te zorgen dat hij overal op tijd zou zijn. Hij had er namelijk een handje van om overal te laat te komen en bij sommige afspraken gewoon niet op te komen dagen. Zijn dagen bestonden uit besprekingen met cliënten, relaties onderhouden en de werknemers advies geven. Waar de rest van de advocaten en stagiaires die er rondliepen alle zaken behandelden, deed hij alles eromheen. Hij mocht dan tegen zijn werknemers koud en afstandelijk doen, tegen zijn cliënten was hij ontzettend vriendelijk en hij ging door het stof voor ze. Het verbaasde me dan ook niets dat dit het grootste advocatenkantoor van de stad was.

Toen ik na mijn eerste dag mijn vader had gebeld om te vertellen hoe het gegaan was, had ik hem gevraagd waarom hij niet had verteld waar ik zou gaan werken, waarop hij heel hard moest lachen. ‘Nou, je was nu al zo zenuwachtig, ik denk dat als we je hadden verteld dat je bij de rijkste en invloedrijkste man van de stad zou gaan werken, dat je het helemaal niet meer zou houden!’ Oké, daar had hij wel gelijk in. Ik was ontzettend nerveus geweest en dat al zonder dat ik wist wie mijn baas zou worden. Sterker nog, als ik had geweten dat ik zou solliciteren bij de vader van Logan, dan was ik helemaal afgehaakt. Lou vond het trouwens hilarisch toen ik vertelde wie mijn werkgever was en hield er maar niet over op dat ik nu mijn schoonvader had ontmoet. In werkelijkheid had ik het veel te druk om over Logan na te denken en hoewel ik af en toe wel eens terugdacht aan onze kus, was dat al snel een vage herinnering. En dat was maar goed ook, want Benjamin was heel erg duidelijk geweest, hij wilde absoluut niet dat er relaties op de werkvloer ontstonden en al helemaal niet met zijn zoon.

Overigens had ik Noah nog niet gezien, volgens Lotte begon hij voordat iedereen aan kwam en ging hij pas laat in de avond weg, dus bijna niemand zag hem ooit. Ik was wel benieuwd naar hem, zeker omdat Lotte zo over hem aan het zwijmelen was geweest, maar er zat niets anders op dan afwachten totdat ik hem eens zou tegenkomen. Oké, heel misschien had ik hem opgezocht op internet, maar er was helemaal niets over hem te vinden. Al zijn social media pagina’s waren heel goed afgeschermd en op zijn zakelijke pagina had hij een logo van het bedrijf als profielfoto. Over Logan was daarentegen wel heel erg veel te vinden. Ik geloof dat er elke week wel een stuk over hem online kwam over met welke vrouwen hij nu weer gespot was en waar hij nu weer gezien was. Ik had zelfs een artikel gelezen over hem en het blonde meisje waarbij hij in de Scepter was. Ze heette Estelle, was zoals ik al verwacht had model en dochter van een rijke zakenman uit Monaco. In het artikel stond dat ze door onbekende redenen uit elkaar waren gegaan en werd gezinspeeld op een nieuwe romance met één of ander soapsterretje. Ergens was het maar goed dat er verder niets was gebeurd tussen ons, ik wilde absoluut niet één van zijn vele veroveringen zijn, zeker niet nu ik voor zijn vader werkte en het mijn baan kon kosten.

Op een ochtend wilde ik net naar Benjamin toelopen om hem aan een afspraak te herinneren, toen ik hem boos in zijn telefoon hoorde schreeuwen. ‘Wat is dat toch met dat rotjoch? Ik heb alles voor hem gedaan en toch blijft hij op deze manier doorgaan? Wil hij me kapotmaken ofzo?’ Hij wenkte me en gebaarde dat ik iets voor hem moest opschrijven. Hij zette de telefoon op luidspreker en ik hoorde een vrouw iets zeggen. ‘Ik weet niet waar hij mee bezig is, maar hij heeft wel al die informatie. Je moet zorgen dat hij er niets mee doet. Ik regel een afspraak voor je, hier op kantoor. Volgende week donderdag om elf uur.’ Ik schreef snel de afspraak op en hoorde Benjamin wat mopperen. ‘Ik meen het Ben, als je niet komt, weet ik niet hoeveel we nog met deze zaak kunnen doen.’ Hij zei kortaf dat hij zou komen en hing op. Hij zuchtte diep en nam het papiertje van me aan. ‘Gaat het een beetje meneer Marcus? Ehh Benjamin?’ Hij haalde zijn schouders op en deed zijn stropdas wat losser. ‘Familieproblemen, je kent het wel. Onbelangrijk gedoe.’ Ik zette snel de afspraak in zijn agenda en zette het adres erbij. ‘Als ik iets voor u kan doen, dan hoor ik het graag.’ zei ik.

Meteen draaide hij zich om en gaf hij me een stapel papier. ‘Dit zijn al mijn zakelijke uitgaven van afgelopen jaar. Merel zou ze invoeren, maar dat heeft ze niet gedaan. De boekhouders zitten erop te wachten, denk je dat je dat voor me kan doen?’ Ik pakte de stapel van hem aan en hoewel het me een onmogelijke taak leek, knikte ik. Dit ging me dagen kosten, maar dat wilde ik niet aan hem laten merken. Ik legde de stapel op mijn bureau en ging aan de slag.

Ik was zo druk aan het werk, dat ik de tijd helemaal vergat en niet doorhad dat het kantoor langzaam leeg liep. De stapel werd kleiner en kleiner en ik besloot het maar gewoon af te maken, zodat ik er klaar mee zou zijn en meneer Marcus zou snappen dat ik mijn werk heel serieus nam. Maar om half elf begon ik moe te worden en ik besloot dat het tijd was voor een kop koffie. Ik liep door de verlaten gangen terwijl het getik van mijn hakken echode in het verlaten gebouw. Bij het koffieapparaat aangekomen realiseerde ik me dat ik helemaal geen idee had hoe het apparaat werkte en ik zuchtte diep. Morgen moest ik meteen aan Lotte gaan vragen hoe ik koffie moest maken.

Snel drukte ik een paar knopjes in en zette een kopje eronder, maar er gebeurde niets. ‘Grrrr! Stom ding! Kom op nou! Ik heb koffie nodig!’ Zei ik harder dan de bedoeling was.Ik gaf er een mep tegenaan, toen ik ineens merkte dat er iemand naast me was komen staan. Een zongebruinde hand met sierlijke lange vingers drukte een paar knopjes in en hield een mok onder het apparaat, waarna hij meteen volstroomde met hete koffie. Ik keek omhoog, maar door het felle tl licht kon ik zijn gezicht bijna niet zien. Hij gaf de mok aan mij en zonder iets te zeggen en zonder zelf ook koffie te pakken, liep hij weer weg.

Ik slikte en keek hem na, terwijl hij door de lange gang naar een kantoor liep en de deur achter zich sloot. Ik wist het natuurlijk niet zeker, maar aan zijn bouw te zien, die hetzelfde was als die van Logan, kon het niet anders dan dat dat Noah was. Ik nam een slokje en spuugde hem meteen weer uit, nadat ik me brandde aan de hete koffie. Terwijl ik met mijn hand wat koelte naar mijn tong probeerde te wapperen, liep ik terug naar mijn kantoor waar ik aan de laatste stapel begon.

Hoewel ik de deur goed in de gaten hield, zag ik Noah niet meer voorbij komen en uiteindelijk besloot ik maar naar huis te gaan. Ooit zou ik hem wel leren kennen toch?

Meteen verder lezen? e koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.