Alsof je heel dichtbij me bent.

by Tamara
Opgroeien met een manisch depressieve moeder.

Ze zit naast me en kriebelt Lauren onder haar kin  en strekt haar armen uit om Lauren van me over te nemen. ‘Dat jij ooit drie kinderen zou hebben had ik nooit verwacht!’ lacht ze. Floris komt naast haar staan en ze pakt een denkbeeldig koekje van zijn schoteltje en doet alsof ze hem smakelijk op eet.  Haar telefoon gaat en ik zie dat ze als achtergrondfoto een foto van Maxim, Floris en Lauren heeft. Haar drie kleinkinderen. Gelukkig ben ik, omdat mijn kinderen zo’n lieve oma hebben.

Dit was iets, dat zo gebeurd had kunnen zijn, ware het niet, dat mijn moeder al 4.5 jaar dood is..

Alsof je heel dichtbij me bent.

De laatste tijd heb  ik heel vaak levensechte dromen waarin ik zie hoe  ze hier op de bank zit. Hoe ze Lauren op schoot heeft en met Floris speelt. De twee kleinkinderen die ze nooit gekend heeft . Ze verzucht hoe groot Maxim al geworden is en ik beaam dat, ookal was hij de laatste keer dat ze hem zag pas 4 maanden.

Ik denk er wel eens aan hoe het geweest had kunnen zijn. Hoe ze ze waarschijnlijk stiekem snoepjes had gegeven en van haar laatste geld nog een cadeautje had gekocht. Hoe trots ze had gekeken wanneer ze haar zouden aanspreken met oma en wanneer ze zo blij zouden zijn om haar te zien.

Maar ook hoe moeilijk het geweest zou zijn om uit te leggen dat ze oma een tijdje niet zouden kunnen zien, hoe moeilijk het zou zijn om uit te leggen dat oma er niet meer is, dat oma het allemaal niet meer aankon en ontzettend ziek was.  Hoe leg je dat een kind uit?

In mijn droom zit ze naast me op de bank, een ketting met een zonnetje om haar nek en met wilde haren. We praten over moeder dochter dingen en over haar overlijden. Hoe erg ik het vond dat we geen contact meer hadden en hoe ontzettend erg ik haar mis. Hoeveel pijn het me doet dat ze mijn jongste 2 kinderen niet zal kennen, hoe hard ik haar nodig heb.  Wanneer ze dan de tranen uit mijn gezicht veegt, zegt ze:

‘Maar ik zal altijd heel dichtbij  je zijn.’

Misschien vind je dit ook leuk

29 comments

Monique 30 september 2016 - 21:57

Heel mooi geschreven Tamara!

Reply
Charlotte 1 oktober 2015 - 22:45

Heel mooi geschreven, tranen in m’n ogen ♡

Reply
Sonja 1 oktober 2015 - 13:10

Kippenvel, wat mooi en ontroerend geschreven. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn moeder moest, dus ik kan me je gevoel en gemis helemaal voorstellen!

Reply
Nicole 1 oktober 2015 - 10:25

Ik weet precies hoe je je voelt! Ik vind het heel moeilijk dat mijn moeder Spencer en mijn man nooit heeft ontmoet. Mama zijn zonder moeder vind ik sowieso heel moeilijk. Helaas is het niet anders en moeten we er maar mee leren leven.

Reply
Lilian 30 september 2015 - 21:58

Wat een verdrietig verhaal, ik krijg er kippenvel van. Fijn dat ze zo toch nog dicht bij je is. Lijkt me heel moeilijk, zonder moeder.

Reply
Romy 30 september 2015 - 21:54

Och meid, wat kan ik me voorstellen hoe erg je haar mist. Ook ik moet mijn (biologische) moeder missen en het went nooit. Maar ook ik geloof dat ze juist heel dicht bij je is. Wat fijn en moeilijk om zulke dromen van haar te hebben.

Reply
Marisca- Mamablogger 30 september 2015 - 21:24

Wow, en bij de laatste zin krijg ik tranen in mijn ogen! Ik weet hoe je je voelt, maar alleen heb ik geen vader meer. Inmiddels al 12 jaar en het gemis blijft. Maar ik vraag mij af of ik het aan zou kunnen om mijn moeder te verliezen. Je komt op mij sterk over en praat heel liefdevol. Xx

Reply
Carlijn 30 september 2015 - 21:22

Pffff Tamara ik zit mijn tranen weg te slikken hier.. Prachtig geschreven. Een dikke knuffel voor jou.

Reply
gerdien 30 september 2015 - 21:20

Nou ik hou het er niet droog van. .. ik weet nog goed dat we er veel over gepraat hebben op bb… Hoe heftig zo iets is voor ook jou als je moeder op die manier ziek is…. heftig tam. … maar als ze mee kan kijken ziet ze Hoe geweldige moeder je bent!!!

Reply
Soraya 30 september 2015 - 21:13

Wat ontzettend mooi geschreven. Het lijkt me moeilijk om zonder mijn moeder te moeten leven, heb respect voor je! Nooit even bellen of je hart luchten, nooit advies kunnen vragen als je er even doorheen zit. Wat ben je een sterke vrouw!

Liefs, Soraya.

Reply
Adinda 30 september 2015 - 20:55

Wat mooi geschreven

Reply
Sylvie 30 september 2015 - 19:13

Ik vind het echt heel verdrietig dat je je moeder moet missen lieve Tamara! Het lijkt me best moeilijk om dan zulke realistische dromen te hebben. Mijn moeder is haar vader heel jong verloren en was daar erg verdrietig om, totdat hij op een nacht naast haar kwam zitten en zei dat ze door moest gaan… Ik geloof daarom ook dat jouw dromen ook “echt” zijn!

Reply
Magalie 30 september 2015 - 19:02

Jee wat een moeilijk maar erg bijzonder verhaal. Wat moet dat moeilijk zijn… Wat heb je dat allemaal mooi omschreven !! Ik weet zeker dat er geen ” toeval ” bestaat en hoop daarom dat je nog veel mooie dromen over je moeder mag hebben! Ze is inderdaad dichterbij dan je denkt! Strekte meis !

Reply
lin mommysworld 30 september 2015 - 13:06

Kippenvel en tranen om je blog en nu ook nog eens kippenvel van alle reacties van iedereen hierboven! Dikke knuffel voor jou meis <3

Reply
Simone 30 september 2015 - 11:19

Jemig… tranen over mijn wangen. Wat heb je dit mooi geschreven en wat zou je moeder trots op je zijn! Wat lijkt me dat een zwaar gemis… veel sterkte en een dikke knuffel!

Reply
Marijke 30 september 2015 - 10:57

Wow, bij de eerste alinea liepen de tranen al over mijn wangen. Wat een groot gemis, maar ik geloof ook dat ze idd heel dichtbij je is! Mooi geschreven lieverd!

Reply
Jeanine 30 september 2015 - 09:51

Wat een ontroerend verhaal! Zo knap hoe je dit hebt omschrwven. Die dromen lijken me echt heel mooi maar ook héél moeilijk. Knuffel!

Reply
Madelon 30 september 2015 - 09:43

Traantjes…zo mooi geschreven <3

Reply
Nicole 30 september 2015 - 09:29

Stommerd! Je laat me huilen lieve Tamara.. En ja, ik weet je dolt veel en ik ook, maar dit is wel een pareltje *kus*

Reply
Kelly 30 september 2015 - 09:18

Prachtig!!!

Reply
Bregje 30 september 2015 - 09:09

Lieve Tamara wat mooi geschreven en wat verdrietig dat je jouw moeder moet missen. Dikke knuffel xx

Reply
Channa 30 september 2015 - 09:03

Brok in mijn keel, wat mooi geschreven. Dikke knuffel voor jou!

Reply
Charlotte 30 september 2015 - 08:11

Dikke knuffel voor jou!

Reply
katie 30 september 2015 - 08:00

Tranen in mijn ogen. Geschreven vanuit je hart. Zo mooi…. maar tegelijk ook zo verdrietig dat je op zo’n jonge leeftijd je onmisbare moeder al moet missen

Reply
miranda 30 september 2015 - 07:12

Veel liefs !!!

Reply
Josan 30 september 2015 - 07:10

Heftig om te lezen. Maar doordat je over haar schrijft en vertelt gaat haar herinnering niet verloren.

Reply
Joyce 30 september 2015 - 06:58

Ik zei het gisteren al: ik ben trots op je! Respect hoe je dit hebt opgeschreven en een hele dikke digitale knuffel xxxx

Reply
Cassandra 30 september 2015 - 06:55

Jeetje Tamara, wat prachtig geschreven! Ik heb de tranen in m’n ogen staan! Dikke knuffel!

Reply
Saskia 30 september 2015 - 06:55

Och ik krijg kippenvel. Heel mooi geschreven!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.