Als ik de tijd terug zou kunnen draaien. Zou jij er dan nog zijn?

by Tamara

Ondanks dat ik me altijd voorneem om nooit ergens spijt van te hebben, zijn er in mijn leven toch een aantal dingen gebeurd waar ik achteraf behoorlijk veel spijt van heb. Dat zijn kleinere dingen, zoals ja zeggen tegen dingen waar ik echt geen zin in had, maar ook grotere dingen zoals het niet afmaken van een opleiding en dat ik niet meer van de wereld heb gezien voor ik moeder werd. Maar dat zijn allemaal dingen die je nog terug kunt draaien. Als ik het ooit zou willen kan ik zo weer terug naar school, een opleiding afmaken. En mocht ik er ooit zin in hebben dan kan ik zo nog meer van de wereld gaan zien. Maar er is één ding waar ik heel erg veel spijt van heb, iets wat ik niet terug kan draaien en dat is dat ik nooit afscheid heb genomen van mijn moeder voor ze overleed.

Als ik de tijd terug zou kunnen draaien. Zou jij er dan nog zijn?

Afgelopen week zat ik op de bank naar mijn kinderen te kijken. Maxim bouwde een enorm bouwwerk van lego, Floris was aan het tekenen, Lauren speelde met haar kasteel en Sarah lag bij mij op schoot. Ineens overviel een gevoel van geluk me, wat een ontzettend rijk mens ben ik toch. Twee zoons en twee dochters, allemaal gezond en stuk voor stuk geweldige kinderen. Wat een ontzettend geluk dat ik hun moeder mag zijn. En bij het woordje moeder overviel me ineens een gevoel van verdriet. Want mijn moeder overleed toen mijn oudste kind 4 maanden was en mijn drie jongste kinderen heeft ze nooit gekend. Ze heeft mij maar heel kort als moeder gezien en mijn kinderen zullen haar nooit als oma kennen.

Terug naar 26 april 2011.

26 april 2010 was voor mij een hele bijzondere datum. Op die datum had ik namelijk een positieve zwangerschapstest in mijn handen van Maxim. Een jaar later kreeg die datum een hele andere betekenis. Het is namelijk ook de datum waarop mijn moeder overleed. Wie mij al langer volgt kent het verhaal misschien wel een beetje. Mijn moeder was al jaren heel erg ziek en naarmate ze haar leven steeds uitzichtlozer vond worden, verloor ze steeds meer en meer de wil om te leven. Tijdens mijn zwangerschap heb ik heel erg gehoopt dat het oma worden haar goed zou doen en dat ze zo weer een beetje uit haar depressie zou kunnen klimmen en dat leek eerst ook wel een beetje te lukken, maar na een aantal maanden was het gewoon niet genoeg meer en zakte ze weer weg in haar depressie. In de weken voor haar overlijden hadden we geen contact meer. Ik heb haar voor het blok gezet. Of je stopt met de alcohol en je gaat aan jezelf werken, of ik wil geen contact meer.

Dat klinkt misschien heel hard en ik heb er achteraf ook wel eens spijt van gehad. Maar ik denk dat wel eens wordt onderschat wat een invloed iemand die suïcidaal is op de directe omgeving heeft. En na al die jaren kon ik gewoon niet meer. Bovendien was ik zelf ook net moeder geworden en ik wilde wat ik zelf had meegemaakt niet ook voor mijn zoon.

Die 26 april 2011 kreeg ik in de ochtend een heel simpel berichtje. Iets over dat de hond was weggelopen en dat ze spijt had van onze ruzie. Ik heb die dag regelmatig met mijn telefoon in mijn handen gestaan om iets terug te sturen, maar ik was koppig en besloot bij mijn standpunt te blijven. Achteraf dacht ik: Had ik maar…

De periode na het overlijden van mijn moeder.

Die middag kregen we een telefoontje dat ze een einde aan haar leven had gemaakt en het eerste wat door me heen schoot was dat berichtje. Als ik had gereageerd, had ze het dan niet gedaan? Als ik haar had vergeven, had ze dan de kracht gevonden om nog even door te zetten? Achteraf weet ik dat het niet zo is, iemand die zo ziek is als zij was komt er alleen uit door voor zichzelf te kiezen. Je houdt het namelijk niet vol als je alleen maar voor anderen doorgaat met leven.

In de periode daarna moest er veel geregeld worden. Ze had heel duidelijk op papier staan wat ze wilde hebben, wie wel en niet op haar uitvaart mochten komen, welke muziek ze wilde en volgens mij zelfs wat voor kleding ze wilde dragen. Wat ik best wel jammer vond is dat haar uitvaartverzekering heel laag was en we haar voor mijn gevoel niet echt een waardig afscheid hebben kunnen geven. Nee, zelf gaf ze helemaal niets om geld en zelf had ze het helemaal prima gevonden. Maar toch vond ik het ergens jammer dat het allemaal zo goedkoop mogelijk moest.

Wat wil ik mijn nabestaanden nalaten?

Dat was voor mij een reden om ongeveer een maand na haar overlijden een uitvaartverzekeringadviseur te laten komen om eens goed naar onze uitvaartverzekeringen te kijken. Het is niet iets waar je graag over nadenkt of iets waar je graag mee bezig bent, maar het is wel iets dat heel erg belangrijk is. Voor mij voelde het op dat moment heel erg dubbel. Mijn zoon was toen net 5 maanden en ik was een verzekering aan het afsluiten voor als hij ooit zou overlijden. Terwijl ik dat onderwerp nou juist zo graag wilde vermijden.

Na het gesprek hadden we alledrie een hele goede verzekering. Voor de zekerheid iets aan de hoge kant omdat alles in de toekomst natuurlijk ook duurder gaat worden. Bovendien vond ik het belangrijk dat mijn kinderen later niet met allerlei kosten opgezadeld zouden worden.

Op de site van Monuta vind je een heleboel informatie die heel erg goed helpt bij het voorbereiden op je overlijden en uitvaart. Zo weet je zeker dat jouw nabestaanden afscheid van je kunnen nemen op een manier die bij jou past en dat ze zo terug kunnen kijken op een mooi afscheid. Dat het voor hun ook voelt als iets dat afgesloten is en dat ze er later ook goed op terug kijken. Ik wil niet meer te vaak stil staan bij mijn spijtgevoelens over dat afscheid nemen nooit echt gelukt is. Ik denk dat zij ook niet had gewild dat ik hier mee zou zitten. Maar heel af en toe sta ik mezelf even toe om eraan te denken hoe het geweest zou zijn als ze er nog was. Want ik weet zeker dat ze een geweldige oma geweest zou zijn voor haar vier prachtige kleinkinderen.

 

 

In samenwerking met Monuta.

 

 

 

Misschien vind je dit ook leuk

4 comments

Rory 14 november 2017 - 10:46

Wat een naar en heftig verhaal Tamara. Ik kan mij helemaal voorstellen dat je jezelf blijft afvragen: had ik maar gereageerd. Maar de dingen lopen zoals ze lopen. Klinkt zo makkelijk en is het natuurlijk niet. Ik vind het trouwens erg mooi geschreven en het stoort mij totaal niet dat je dit hebt gekoppeld aan Monuta.

Reply
Debby 31 oktober 2017 - 18:44

Heftig verhaal. Mijn moeder is door ziekte overleden toen ik 15 was. En nu is zelf een zoontje heb ben ik er wel meer mee bezig. Ik wil zo lang mogelijk van hem genieten en bij hem zijn.

Reply
Laura 28 oktober 2017 - 09:05

Heftig verhaal zeg, maar heel goed hoe je ermee omgaat!

Reply
Kim 28 oktober 2017 - 08:06

Jeetje, heftig zeg wat je hebt meegemaakt. Mooi dat je dit beschrijft en ook het belang van een goede uitvaartverzekering. Ik weet dat dit heel belangrijk is, manlief en ik hebben dit zelf ook, maar ik blijf voor me uitschuiven om ook even voor m’n zoon te checken.

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.