Als de bladeren vallen | hoofdstuk 8

by Tamara

Rosie.

Het was dat we in de auto zaten, anders was ik hem meteen om zijn hals gevlogen.

‘PARIJS? Dat meeeeen je niet! Daar ben ik nog nooit geweest!’

‘Nee dat weet ik, toen je nog bij ons werkte hoorde ik je een keer een half uur doorgaan tegen Lotte over Parijs en dat je daar nog nooit was geweest en dat je daar zo graag naartoe wilde. Het was op dat moment dat ik me voornam dat als het ooit iets zou worden ons, dat ik je dan mee zou nemen naar Parijs. En Parijs is gewoon het mooiste met Kerstmis.’

‘Je bent echt geweldig weet je dat?’ lachte ik, terwijl ik nog eens goed naar de tickets keek.

‘Oh shit, ik moet mijn ouders nog vragen of ze het goed vinden. Ze wilden het met opa en oma Hazelaar vieren dit jaar.’

‘Is al voor gezorgd. Ik heb je vader gebeld om het te vragen voordat ik boekte en hij vond het prima.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Jij blijft mij verbazen weet je dat?’

Hij lachte en reed de oprit van het huis van mijn ouders op.

‘Ik wil je gewoon graag gelukkig maken. Ik ben nog steeds zo blij dat je destijds voor mij gekozen hebt. Het is misschien stom om toe te geven, maar ik was echt heel erg bang dat je voor Logan zou kiezen.’

Ik slikte en keek snel weg omdat ik bang was dat mijn blik me zou verraden. In de afgelopen maanden had ik me regelmatig afgevraagd wat er was gebeurd als ik voor Logan had gekozen. Ik hield van Noah, echt enorm veel en ik zag mezelf zelfs wel trouwen en kinderen krijgen met Noah. Maar er was toch een deel van me dat af en toe terugdacht aan die ene avond bij het uitkijkpunt waar ik veel verder met hem was gegaan dan ik had moeten doen. Die ene kus in Scepter, die had ik makkelijk kunnen vergeten. Maar die tweede keer.. Daar had ik meer moeite mee gehad.

Ik dacht er ook wel eens aan dat het maar goed was dat Logan daar op mijn laatste werkdag in Noah’s kantoor had gezegd dat hij sowieso niet met me verder wilde, omdat hij dit Noah niet weer aan wilde doen. Daarmee was de keuze eigenlijk al gemaakt en hoefde ik niet te twijfelen.

Inmiddels was ik heel erg blij met mijn keuze, maar het was op momenten zoals gisteravond dat ik me me wel eens afvroeg of ik wel de juiste keuze had gemaakt.

‘Wil je misschien binnenkomen?’

Hij lachte en schudde zijn hoofd. ‘Nee, of nouja ik wil wel, maar ik kan niet. Ik wilde je alleen dit even geven en je naar huis brengen, maar ik moet echt weer aan de slag.’

Ik trok een onderlip en gaf hem snel een kus. Ik zwaaide terwijl hij de oprit af reed en liep snel naar de voordeur. Mijn moeders auto stond er wel, maar het was heel stil in huis, dus ik dacht dat ze misschien met de fiets weg was, of met mijn vader mee was gereden. Ik zette net mijn tas op de eettafel, toen ik een heel raar geluid uit de wc hoorde komen. Snel rende ik er naartoe en zag mijn moeder op de grond voor de wc liggen. In de wc lag een heleboel overgeefsel en bloed.

‘Mam! Gaat het een beetje? Kom, we moeten naar het ziekenhuis!’

Ze knikte en meteen hielp ik haar overeind en nam haar mee naar haar auto. Ik zette haar erin en rende snel naar binnen om een emmer en haar autosleutels te pakken. Ik gaf haar de emmer en startte de auto. Zo snel als ik kon reed ik het dorp  uit, richting de stad. De spits begon net op te komen en ik besloot om de stad heen te rijden om de files te vermijden. Ondertussen was mijn moeder amper nog aanspreekbaar. Ze was verschrikkelijk aan het spugen en kon tussendoor niet uit haar woorden komen.

Onder het rijden belde ik het ziekenhuis dat we eraan kwamen en daarna probeerde ik mijn vader te bereiken, maar ik bleef zijn voicemail krijgen. Ik wist dat Noah inmiddels wel in zijn kantoor moest zijn en ik besloot hem te bellen en gelukkig nam hij wel meteen op.

‘Rosie! He wat is er? Ik loop net mijn kantoor binnen, moment.’

‘Noah, het is mijn moeder. Ze spuugt bloed en we zijn nu onderweg naar het ziekenhuis. Het gaat echt niet goed met haar.’

Ik hoorde Noah iets zeggen tegen iemand die bij hem was en daarna kwam hij weer aan de telefoon.

‘Oké, blijf rustig, ik kom meteen naar het ziekenhuis.’

Hij hing op en ik reed de parkeerplaats van het ziekenhuis op, waar al iemand met een rolstoel stond te wachten. De man hielp mijn moeder in de rolstoel waarna ik snel de auto parkeerde en achter ze aan rende. De man nam haar mee naar de spoedeisende hulp, waar ze meteen op een bed gelegd werd.

‘Is ze al lang zo?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik weet het niet, ze heeft al langere tijd last van buikpijn, kan slecht eten en is veel moe.. Maar ik heb haar al een paar dagen niet gezien, dus ik weet niet hoelang ze al aan het spugen is.’

Er kwam een andere verpleegster bij, die haar hoofd schudde en meteen een arts ging halen.

‘Heb je iemand die je kunt bellen?’ vroeg de man, terwijl hij een infuus prikte.

‘Ja mijn vader.’ stamelde ik.

‘Goed, bel hem dan maar snel, dan roepen we je zo weer.’

Ik knikte en voelde een traan over mijn wang rollen, die ik snel wegveegde. Ik pakte mijn telefoon en tikte het nummer van mijn vader in, die meteen weer op de voicemail sprong. De tranen sprongen in mijn ogen en net toen ik het nog eens wilde proberen, hoorde ik iemand mijn naam roepen.

‘Rosie!’ klonk het door de gang.

Ik keek op en zag Noah naar me toe rennen.

‘Wat is er gebeurd? Hoe gaat het met haar?’

Snikkend stortte ik me in zijn armen.

‘Ze lag op de grond van de wc en er was overal bloed.. Enn.. ze kan niet meer praten of bewegen.. En ik kan mijn vader niet bereiken.’

Hij gaf me een kus en veegde snel mijn tranen weg.

‘Je vader werkt op het Lucascollege he? Ik rijd er wel naartoe om hem op te halen. Ik ben zo terug.’

Ik knikte en keek hem na terwijl hij de gang weer uit liep.

Verschrikkelijk ongerust liet ik me op een bankje vallen, waar ik mijn gezicht in mijn handen liet vallen. Ik kon mijn moeder niet kwijtraken, we hadden net alles uitgepraat en hadden eindelijk weer een beetje een band met elkaar. Ik kon haar niet verliezen..

Dat mocht gewoon niet!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.