Als de bladeren vallen | hoofdstuk 6

by Tamara

Hoofdstuk 6.

Rosie.

Hij deed zijn natte jas uit en hing hem over de stoel, waar de regendruppels op de tegels vielen. Hij haalde een hand door zijn natte haren en lachte naar me, wat ervoor zorgde dat mijn knieën week begonnen te worden. Het kostte me een paar seconden om me weer een beetje te herpakken en ik ademde een keer diep in en uit.

‘Ik zat niet op jou te wachten, ik dacht dat je Noah was.’

Hij liep de keuken in waar ik inmiddels aan het opruimen was en keek in de pannen.

‘Zou ik ook zeggen.’

Ik beantwoorde zijn knipoog met een geërgerde zucht en hij grinnikte:

‘Noah komt nog lang niet thuis, ik heb ze vanmiddag informatie gegeven over een klant en die informatie zorgde voor een behoorlijk groot probleem, dus ik denk dat ze daar wel tot diep in de nacht mee bezig zijn.’

‘Oh geweldig, dan heb ik dus voor niets gekookt.’

Logan lachte en proefde een klein beetje van de curry uit de pan. ‘Je weet hoe hij is met zijn werk, het gaat voor alles. Dit is trouwens erg lekker, maar er mist nog iets. Heeft mijn broertje hier ergens kruiden staan?’

Ik knikte en opende een lade, waarin alle potjes keurig op een rijtje stonden. Logan pakte er een aantal uit en begon kleine beetjes in de pan te strooien, waarbij hij na elk potje proefde. Ik hees mezelf naast hem op het aanrecht en schonk nog een glas wijn in.

Ik vond het wel grappig om hem zo serieus bezig te zien. Thuis kookte mijn vader ook altijd, vooral nu mijn moeder zo moeilijk deed over eten, dus ik was wel gewend aan mannen in de keuken. Maar ik had nooit verwacht dat Logan zou kunnen koken.

‘Ah, zo is het perfect. Hier proef eens?’

Hij hield de lepel voor mijn mond en keek me trots aan, alsof hij heel graag wilde weten wat ik ervan vond. Ik proefde de licht pittige saus en kreeg meteen een lach op mijn gezicht.

‘Dit is heerlijk! Wat heb je erin gedaan?’

Hij lachte en hield de potjes omhoog, waarbij hij vertelde wat hij precies had gebruikt. Daarna schepte hij twee borden vol en liep hij ermee naar de tafel.

‘Het is zonde om het nu weer koud te laten worden, kom!’

Ik sprong van het aanrecht en liep naar de tafel, waar hij tot mijn verbazing de stoel voor me aanschoof.

‘Ik had nooit verwacht dat jij zou kunnen koken.’

Hij lachte en nam een hapje van het eten.

‘Hoezo niet? Omdat Noah zelfs geen ei kan koken?’

Ik grinnikte en knikte.

Hij haalde nonchalant zijn schouders omhoog, alsof hij het niet veel voor vond stellen. ’Mijn moeder kan ook niet koken, dus onze vader kookte altijd. Tot hij het te druk kreeg met zijn werk en we dus veel kant en klare dingen aten. Ik begon toen aan te komen en dat wilde ik absoluut niet, dus ik besloot zelf te leren koken. Vanaf dat moment kookte ik voor iedereen bij ons thuis.’

Ik dacht terug aan de foto van Logan in zwembroek die ik een tijdje geleden had gezien en schudde mijn hoofd.

‘Ik kan me echt niet voorstellen dat jij ooit dik bent geweest, ik bedoel.. Ehh.. Nou kijk naar je.’

Logan rolde met zijn ogen en stond op, waarna hij zijn shirt omhoog trok. Ik deed ontzettend mijn best om die geweldige buikspieren te negeren en keek naar iets dat hij aanwees. Aan de zijkanten van zijn buik had hij allemaal lichte lijntjes, die ik herkende als striae.

‘Ik heb een hele tijd meer dan honderd kilo gewogen en toen was ik nog maar een tiener. Toen ik vijftien was, was ik er ineens klaar mee. Ik ging me verdiepen in gezonde voeding, schreef me in bij de sportschool en de kilo’s vlogen er vanaf. Maar ik merk wel dat ik moet blijven sporten. Vorig jaar liet ik het door dat gedoe met Natalia een beetje versloffen en toen vloog het er ineens weer aan.’

Hij deed zijn shirt naar beneden en ging weer zitten.

‘Wat knap dat dat je gelukt is! Dat moet heel wat discipline gekost hebben, zeker omdat je zo jong was.’

Hij lachte en knikte: ‘Klopt, en het hielp ook niet mee dat mijn ouders, broertje en zusje alles konden eten zonder dik te worden. Al begint Noah de laatste tijd ook een beetje aan te komen.’

Ik grinnikte en haalde mijn schouders op. ‘Ja, ik heb al gevraagd of hij mee gaat hardlopen, maar hij had geen tijd.’

‘Het is gewoon een luie donder.’ lachte Logan.

We aten samen verder en ineens kwam er een vraag in me op, waarbij ik twijfelde of ik hem wel kon stellen.

‘Logan? Je zegt dat de rest van je gezin wel alles kan eten wat ze willen, betekent dit  dat je dat van de biologische vader hebt?’

Hij trok een wenkbrauw op en mompelde iets onaardigs over Noah, waarna hij knikte.

‘Ja ik denk het wel, ik ken hem niet en heb geen idee hoe hij eruit ziet, maar als ik naar hun kijk, is het wel duidelijk dat ik totaal niet op de blondiesquad lijk.’

Ik proestte mijn drinken uit en verslikte me van het lachen. Logan rende meteen naar de keuken om water te pakken en klopte op mijn rug, waarna hij naast me op de grond knielde.

‘Leuk hoor, ik vertel je over iets serieus en je lacht me gewoon uit.’ Ik nam een slokje water en kon daarna mijn lach niet meer inhouden.

‘Blondiesquad, hoe kom je erop?’

‘Ehh, ja.. Heb je mijn haarkleur gezien? Ik ben de enige in de  hele familie die niet blond is. Mijn moeder heeft vroeger zo vaak de vraag gekregen of ze mij misschien geadopteerd hadden.’

Ik keek omlaag naar zijn gezicht en zag voor het eerst wat voor kleur zijn donkere ogen waren. Ik had altijd gedacht dat ze heel donkerbruin waren, maar nu het licht van de tafellamp erin scheen, zag ik dat ze heel donkergroen waren. Er zat een donkere rand om zijn iris heen die bijna zwart was en rond zijn pupil zat een felgroen randje. Het was zonder twijfel de meest bijzondere kleur die ik ooit had gezien.

Hij had gelijk, hoewel hij en Noah wel wat gelijkenissen vertoonden, zou je niet zo snel raden dat het broers waren. Het enige dat ze echt gemeen hadden was hun ontzettend irritante gevoel voor humor en het feit dat ze allebei oneerlijk knap waren en dat bovendien heel erg goed doorhadden.

‘Kun je het goed zien?’ grinnikte hij ineens.

Ik merkte dat ik nog steeds naar zijn ogen aan het staren was en keek snel weg.

Ik had verwacht dat hij een flauwe opmerking zou gaan maken, maar hij ruimde de borden af en zette ze in de vaatwasser. Snel ruimde hij de keuken op en ik liep snel naar hem toe zodat hij niet al mijn zooi alleen hoefde op te ruimen.

‘Wat is er? Heb ik iets verkeerd gezegd?’ vroeg ik voorzichtig.

Hij schudde zijn hoofd: ‘Nee hoor. Ik ben het alleen niet gewend dat iemand zo direct naar mijn vader vraagt. Ik heb al jaren niet meer aan hem gedacht.’

‘Vind je het moeilijk om aan hem terug te denken?’

Hij dacht even na en knikte: ‘Ja en nee. Ja, omdat ik weet dat hij nog leeft en hij weet dat hij een zoon heeft, maar nooit contact heeft gezocht en nee omdat Benjamin ondanks alles altijd als mijn vader gevoeld heeft.’

Het kwam een beetje als een impuls en heel onverwacht, maar zonder dat ik het doorhad sloeg ik mijn armen om hem heen en knuffelde ik hem. Hij had er zo verdrietig uitgezien dat dit het enige was wat in mijn hoofd opkwam om hem te troosten. Hij glimlachte en knuffelde me terug.

‘Dank je Rosie.’

Zonder hem los te laten schudde ik mijn hoofd: ‘Graag gedaan. Als je er ooit over wil praten dan ben ik er voor je.’

Hij drukte een kus op mijn haren en liet me los.

‘Mijn broertje boft maar met jou.’

Ik glimlachte en wierp een blik op mijn horloge, waarop het inmiddels al kwart over twaalf was.

‘Shit, ik moet nog naar huis! Maar de bussen rijden niet meer.’

‘Dan blijf je hier slapen. Ik ga toch naar huis nu. Noah zal vast zo wel komen.. Welterusten alvast!’

Hij boog zich naar me toe en drukte een kus op mijn wang, die mijn huid deed gloeien. Daarna liep hij zonder om te kijken het appartement uit en sloot de deur achter zich.

En ik? Ik besloot maar vast te gaan slapen en niet op Noah te wachten. Morgen zou hij vast vertellen wat er aan de hand was geweest.

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.