Als de bladeren vallen | hoofdstuk 18

by Tamara

Rosie.

Na een nacht waarin ik alleen maar had liggen draaien, reed ik de volgende dag met mijn vader mee richting de stad waar hij me bij school afzette.

‘Rosie? Is er iets? Je bent zo stilletjes de laatste paar dagen. Wil je ergens over praten?’

Ik schudde mijn hoofd en sloeg mijn armen over elkaar.

‘Dat kan ik ook van jou zeggen pap. Jullie praten ook al tijden amper tegen mij.’ Hij wreef over zijn voorhoofd en zuchtte. De laatste weken was hij ineens een stuk ouder geworden, hij had flinke wallen onder zijn ogen en zijn zwarte haren begonnen hier en daar zelfs een klein beetje grijs te worden.

‘Het is lastig Roos.. Ik beloof je dat er niets ergs aan de hand is.. Dus je hoeft je echt niet druk te maken. Maar we hebben gewoon een beetje tijd nodig.’

‘Gaan jullie uit elkaar? Jij en mam? Is dat het?’

Geschrokken geen hij me aan.

‘Nee meisje natuurlijk niet. Ik hou ontzettend veel van je moeder. Ik heb niet al die jaren voor haar gevochten om bij haar weg te gaan.’

Ik slaakte een zucht van opluchting en pakte mijn tas.

‘Bedankt voor de lift pap..’

Snel drukte ik een kus op zijn wang en stapte de auto uit. Bij de ingang zag ik de eerste leerlingen uit mijn klas al staan, die me arrogant aankeken.

‘Oh, als daar het vriendinnetje van Noah Marcus niet is.. Jij hoeft deze opleiding toch helemaal niet te doen? Je vriendje zorgt vast dat je zo naar binnen komt daar.’

Ik rolde met mijn ogen en liep langs ze zonder antwoord te geven. In de eerste weken nadat mensen erachter waren gekomen dat ik Noah zijn vriendin was, was het al vervelend geweest om er opmerkingen over te krijgen, maar sinds hij de toespraak had gehouden en mensen ons samen hadden gezien, leek het net alsof ik iedereens favoriete pispaal was geworden. Ik kwam geen dag door zonder de meest stomme opmerkingen naar mijn hoofd te krijgen en hoewel ik het probeerde te negeren, deed het me wel behoorlijk pijn. Ik wilde zo graag deze opleiding afmaken, maar ik wist echt niet of dat zou lukken als het zo door bleef gaan.

Ik liep de collegezaal binnen en begroette meneer Smit, waarna ik naar mijn plek liep. Onderweg naar mijn plek hoorde ik al wat mensen tegen elkaar smoezen en toen ik voorbij een groepje liep, voelde ik een propje tegen mijn rug schieten. Ik had me al die tijd ingehouden, maar dat was wel de druppel.

‘Serieus? Hoe oud zijn jullie? Gaan jullie nou ook al propjes naar me gooien?’

Een meisje uit het groepje stond op en kwam tegenover me staan. ‘En wat wilde je eraan doen? Je vriendje een rechtszaak laten aanspannen? Ik weet sowieso niet wat hij met zo iemand als jou moet. Je hebt nog niets bereikt en doet deze opleiding alleen maar omdat hij je toch wel een baan geeft.’

Sarcastisch lachte ik en schudde mijn hoofd.

‘Kijk dat is nou juist het probleem met jullie. Jullie denken zoveel maar jullie weten zo weinig. Als je het aan me had gevraagd zou je weten dat ik allang bij Nieland Marcus heb gewerkt. De enige reden dat ik daar weg ben en dus weer terug naar school gegaan ben, is dat ik een relatie met Noah heb en ik daar dus niet meer mocht werken. Dus tja.. Als ik zo graag bij Nieland Marcus had willen werken, dan was ik dat gewoon blijven doen en was ik nooit iets met hem begonnen.’

Met een mond vol tanden keek ze me aan en ging zonder iets te zeggen weer op haar plek zitten. Meneer Smit keek op en stak vluchtig zijn duim naar me op, waarna ik met een opgelucht gevoel ging zitten. Net toen ik zat kwam Lola de klas binnen. Ze had een roze croptop aan met een mini mini spijkerrokje en zag eruit alsof ze overal thuishoorde, behalve hier in een collegezaal.

‘Heeee schoonzusje!’ riep ze naar me.

‘Sorry wat zeg je nou?’

‘Ehh, schoonzusje? Je bent toch ook mijn schoonzus nu ik met Logan ga en jij met Noah?’ Ik rolde met mijn ogen en sloeg mijn boek open.

‘Wat jij wil Lola.’

‘Ohhh we moeten in Parijs echt gaan shoppen hoor! Ik wil foto’s bij de Eiffeltoren! Logan is heel goed in heel veel dingen.. Als je snapt wat ik bedoel.. Maar hij kan niet zo goed foto’s maken, dus jij moet met me mee.’

‘Ik moet helemaal niets.’ mompelde ik.

’Ehh, jawel.. Ben je onze afspraak vergeten? Jij bent mijn vriendin en anders ga ik achter je vriendje aan.’

Ik keek haar aan en rolde met mijn ogen. ‘Je doet je best maar Lola, goedkope sloeries zoals jij zijn Noah zijn type niet.’

Ze lachte keihard en gooide haar hoofd in haar nek.

‘Ohh en wat ben jij dan wel niet? Moet ik je eraan herinneren dat je ze eerst afwisselde? Dat je zelfs in de krant hebt gestaan met Logan? Als ik een sloerie ben, wat ben jij dan?’

Boos keek ik haar aan, terwijl ze door ging met lachen. ‘Logan heeft me alles verteld, over wat er tussen jullie is gebeurd en dat hij tegen je zei dat hij geen relatie met je wilde om Noah. Maar als ik zie hoe jij naar Logan doet zou ik denken dat je een relatie met de verkeerde broer hebt en je stiekem gewoon jaloers op me bent.’

‘Rot op Lola. Je denkt maar wat je wil.’ beet ik haar terug.

Ze wilde net haar mond opentrekken, maar meneer Smit zei onze namen en hield dreigend zijn vinger omhoog. ‘Vreugdenhil en Hermsen, nu allebei stil! Ik wil graag met het college beginnen.’ Ik knikte en bladerde verder in mijn boek naar de juiste pagina.

‘Ik heb nu al zin in ons reisje naar Parijs, misschien dat ik wel eens per ongeluk de verkeerde kamer in kan lopen na het zwemmen.’ fluisterde ze. Meneer Smit keek op en ik besloot haar te negeren.

Al zou ik op dit moment het liefste de hele reis afzeggen.

 

Pssst meteen verder lezen? Je krijgt alleen vandaag nog 20% korting op alle boeken in de webshop! Klik hier! 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.