Als de bladeren vallen | hoofdstuk 13

by Tamara

Rosie.

Het eerste lesuur kwam Lola niet opdagen en het uur daarna had ik geen les met haar. Ik wist niet zo goed waarom het me zo dwars zat dat Logan met Lola had gezoend, of nouja eigenlijk wist ik dat wel heel erg goed, maar dat wilde ik niet aan mezelf toegeven. Want dan zou ik ook aan mezelf moeten toegeven dat ik misschien ergens heel ver weg toch nog meer voor Logan voelde dan dat ik wilde.

Gelukkig was het een drukke dag. De eerste tentamens kwamen eraan en omdat ik net klaar was met het wegwerken van mijn achterstand, was ik nu vol aan de bak om te leren. Ik zag Logan nog wel een paar keer vanaf een afstandje terwijl hij wat dingen naar de grote zaal bracht waar aan het einde van de middag de lezingen door een aantal belangrijke mensen gegeven zouden worden, maar ik sprak hem niet meer. Dat was maar goed ook, want ik wilde hem eigenlijk helemaal niet spreken.

De dag vloog om en rond vijf uur was het tijd om in de grote zaal te verzamelen, waar  de lezingen gegeven werden. De lezingen werden gegeven door meneer Smit, de vader van Lotte die tegelijkertijd mijn docent was, Noah en een man waarvan ik de naam niet kon onthouden. Ik ging in de zaal zitten en stuurde Noah een berichtje.

He pretty boy, hoe laat moet je? Dan kan ik even lekker ongegeneerd naar je loeren.

He grapjas. Om zes uur! Pas maar op hoor, ik zie er wel heel knap uit vandaag, straks glibber je nog van je stoel!

Oh is dat zo? Nou ik zal de rest van de zaal even waarschuwen.

Ik lachte om mijn eigen grapje en wilde mijn telefoon net weer wegstoppen, toen hij weer trilde.

Haha, goed idee. Zeg ik hoorde van Lo dat je vanmorgen iemand geslagen hebt?

Shit, had Logan hem dat verteld? Het was af en toe een stuk makkelijker toen ze nog geen contact met elkaar hadden en ik niet hun favoriete gespreksonderwerp was.

Ja klopt, een jongen die het nodig vond om me aan te raken en stomme dingen te zeggen. Ik heb hem best goed geraakt, je kunt trots op me zijn.

That’s my girl! Ben altijd trots op je hoor, had het graag willen zien!

Ik lachte zachtjes en tikte een berichtje terug.

Haha, dank je! Heel erg veel succes zo! <3

Je bent schattig als je je neus optrekt als je lacht. En dank je wel! Ik heb het nodig! Denk niet dat ik me kan concentreren met jou in de zaal.

Huh? Kon hij me zien? Ik keek om me heen en zag hem ineens bij de zijkant van het podium staan, naast Logan. Hij had dat ene pak aan wat zo mooi bij zijn ogen stond en toen onze ogen elkaar ontmoetten, stak hij kort zijn hand op. Logan fluisterde iets in Noah’s oor, waarna Noah hem een duw gaf en ze samen aan het lachen waren.

Fijn, ze hadden het weer eens over mij.

Ik was trouwens niet de enige in de zaal die ze opgemerkt had, ongeveer elke vrouw in de zaal was steelse blikken naar de broers aan het werpen en dan met name Lola, die vlakbij de zijkant zat en steeds Logan zijn aandacht probeerde te trekken.

Ik rolde met mijn ogen, kon ze nog wanhopiger zijn? Ze kende hem net een paar uur en deed nu al alsof ze iets met elkaar hadden.

Logan legde een hand op Noah zijn schouder en zei iets tegen hem, waarna hij naar een plekje achterin de zaal liep. Noah zwaaide nog even naar mij en liep daarna de zaal uit. De eerste lezing was van meneer Smit en hij ging over de veranderingen in het strafrecht door de jaren heen. Hoewel ik had verwacht dat het heel saai zou zijn, was het zo interessant dat ik zelfs een aantal aantekeningen maakte. Toen ik hem ineens Noah Marcus hoorde aankondigen en er een applaus uit de zaal opsteeg, was ik zelfs een beetje teleurgesteld dat hij niet meer had verteld. Maar die teleurstelling ging al snel weg toen ik Noah het podium op zag  lopen en hij meneer Smit een hand gaf. Mijn hart maakte een klein sprongetje toen hij zich voorstelde aan de zaal en hij met zijn helder blauwe ogen de zaal doorzocht om mij te vinden. Toen onze ogen elkaar ontmoetten, knipoogde hij en wierp hij me een stralende glimlach toe.

Tja, ik was een echte bofkont met zo’n man als mijn vriend.

Meteen toen het applaus afgelopen was, begon hij te vertellen en de zaal was  helemaal stil.

‘Ik sta hier vandaag voor jullie allemaal om jullie te vertellen over hoe ik van de opleiding die jullie nu doen, ben opgeklommen tot partner bij het grootste advocatenkantoor van de stad en bijna ook van het land. Nu hoor ik jullie denken, ‘Haha, je hebt er geen moeite voor hoeven doen, je vader nam je vast meteen aan.’

Maar geloof mij, als er één man is die het me behoorlijk moeilijk heeft gemaakt en waardoor ik zelfs een paar keer heb willen stoppen, dan is het mijn vader wel.’

Er steeg een gelach op uit de zaal en ik lachte met ze mee. Ik kende Benjamin natuurlijk en ik wist hoe trots hij op Noah was. Dus ik kon het me niet voorstellen dat Ben hem op de één of andere manier gedwarsboomd had om ook dit werk te gaan doen.

‘Al vanaf dat ik heel erg klein was, wist ik dat ik hetzelfde werk als mijn vader wilde gaan doen, maar al heel vlug werd het duidelijk dat dat niet zo heel erg makkelijk zou gaan. Op de basisschool leerden andere klasgenootjes moeiteloos lezen, maar hoe hard ik het ook probeerde, de letters bleven dansen voor mijn ogen en al snel gingen de leraren er vanuit dat ik dom was en gewoon niet kon leren lezen. Mijn vader was nooit thuis en mijn moeder had het ontzettend druk met het bedrijf, dus er was niemand die me kon helpen.. Totdat mijn broer Logan zijn hulp aanbood en elke dag, urenlang met me oefende, net zolang tot ik leerde lezen.’

Ik draaide me om naar de plek waar Logan zat en zag dat hij trots naar zijn kleine broertje keek. Ik had nooit verwacht dat Logan zoiets voor hem had gedaan, zeker niet omdat ze eerst echt een hekel aan elkaar leken te hebben.

‘Toen ik van het VWO af kwam, kwam de volgende uitdaging, het doen van de studie waar ik mijn leven lang al van gedroomd had. Mijn ouders vonden dat ik zelf moest werken om een deel bij te betalen en zo startte ik elke ochtend vroeg bij Nieland Marcus op de postkamer om de post te sorteren en rond te brengen, werk voor te bereiden en andere klusjes te doen, om daarna de hele dag naar school te gaan.’

Hij nam een slokje water, alvorens hij verder vertelde.

‘Van het leesprobleem was niets meer te merken en gelukkig bleek ik prima te kunnen leren, dus ik doorliep de jaren zonder al te veel moeite. Toen ik stage moest gaan lopen, klopte ik bij mijn vader aan in de hoop dat hij me aan zou nemen, maar ik had pech. Hij vond dat ik het moest verdienen om ergens aan de slag te gaan en ik zou niet alleen binnenkomen omdat ik dezelfde achternaam als hij had. Nieland Marcus staat erom bekend dat ze alleen de vijf beste leerlingen uit elk jaar aannemen en ik was vastbesloten daartoe te behoren.

Dag en nacht studeerde ik. Ik haalde de beste cijfers, deed ontzettend mijn best en toch.. Toen de vijf beste leerlingen bekend werden gemaakt, zat ik er niet bij. Ik was namelijk nummer zes.’

Ik zag in zijn ogen dat hij het moeilijk vond om toe te geven dat hij niet de beste was geweest en dat hij niet meteen zijn droombaan had kunnen krijgen. Hij zuchtte en kreeg een lach op zijn gezicht.

‘Maar ik gaf niet op, ik schreef me in bij andere kantoren en mocht op zoveel gesprekken komen dat ik zelf kon kiezen waar ik stage wilde lopen. Ik stopte niet met leren en keihard werken en toen ik aan het einde van het vierde jaar tegenover mijn vader kwam te staan in de rechtbank en ik hem zijn eerste verlies sinds jaren bezorgde, vond hij pas dat ik een plekje verdiende.

Maar ik weigerde die plek en werkte eerst een paar jaar voor mezelf om ervaring op te doen, terwijl alle grote kantoren me aan wilden nemen. Uiteindelijk deed hij me een aanbod dat ik niet kon weigeren en nam ik het aan. Maar dat was niet omdat ik zijn zoon was.. Maar omdat ik er keihard voor gewerkt heb en bewezen heb dat ik het waard was.’

Hij sloot af met een glimlach en ik voelde me zo ontzettend trots op hem. Net als alle anderen had ik verwacht dat hij makkelijk aan deze baan was gekomen door zijn vader, maar niets bleek minder waar. Hij had hem gekregen omdat hij de beste was.

Zonder er bij na te denken ging ik staan en begon ik keihard te klappen. Een paar seconden voelde ik me een beetje opgelaten, tot ineens iedereen in de hele zaal ging staan en hem een daverend applaus gaf. Noah maakte een korte buiging en kondigde de volgende spreker aan, waarna hij het podium af liep. Ik glipte snel tussen de mensen door naar de gang, omdat ik nu niets liever wilde dan bij hem zijn en hem vertellen hoe geweldig goed hij het had gedaan.

Ik rende door de klapdeuren naar de deur die naar de ruimte achter het podium leidde en daar zag ik hem staan..

Maar hij was niet alleen, Lola stond naast hem en ze pakte net zijn hand vast.

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

3 comments

Anoniem 10 maart 2021 - 14:17

Kan gebeuren, dan scroll ik even terug naar beneden 🙂
Spannend!!!

Reply
Anoniem 10 maart 2021 - 13:05

Ik zie hoofdstuk 12 nergens…. Wil nu nog niet dit hoofdstuk lezen ivm spoilers…. Klopt dit?

Reply
Anoniem 10 maart 2021 - 13:06

Ik heb perongeluk 2 x hoofdstuk 11 gedaan! Sorry!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.