Aan het einde van de zomer | Hoofdstuk 30

by Tamara

Ik keek om me heen hoe iedereen in spanning op mijn antwoord zat te wachten. Het aanzoek was een complete verrassing geweest, we hadden het wel een keer over trouwen gehad, maar dat was toen alles nog helemaal goed tussen ons was en toen er nog geen baby op komst was. Ik dacht altijd dat dat iets van de toekomst zou zijn, als we klaar waren met studeren en misschien wat ouder en volwassener waren. Even wist ik niet wat ik moest doen en terwijl Lars vragend naar me keek, hoorde ik overal om me heel gefluister over waarom ik niets zei. Ik wist dondersgoed dat als ik ja zou zeggen, dat mij toekomst met Ralph voorbij zou zijn. Maar wat voor toekomst had ik met hem, als hij me zelfs niet eens wilde spreken?

Zit jij al bij de boekenclub? Ik verloot daar deze hele reeks onder de leden! 

Ik zuchtte en zette mijn gelukkigste gezicht op. Mijn hart schreeuwde ‘nee’ maar mijn mond zei:

‘Ja, natuurlijk wil ik dat.’

Een gejuich steeg op in de ruimte en nadat Lars de prachtige ring aan mijn vinger had geschoven, werd ik aan alle kanten omhelst door mijn familie en vriendinnen. Mijn ring werd door iedereen bewonderd en iedereen bleef maar zeggen wat een geluksvogel ik was. Misschien was ik dat ook wel, ik bedoel, wat kon ik nog meer wensen dat een man die ontzettend veel van me hield en een gezonde dochter op komst. Ik veegde boos de traan die over mijn wang liep weg en besloot dat ik moest stoppen met zo te mekkeren. Ik was een geluksvogel en moest niet steeds stilstaan bij de dingen die ik niet had, en juist wel bij alle geweldige dingen die ik wel had of zou krijgen.

En die instelling bleef ik houden. Om eerlijk te zijn luchtte het best op. Het lukte me weer om van de kleine dingen te genieten en overal weer het positieve van in te zien, in plaats van alleen maar het slechte. Samen met Lars verhuisde ik naar zijn appartement in de stad, dat hij helemaal had laten renoveren. Ik kreeg de vrije hand wat betreft de babykamer en stortte me daar helemaal op, terwijl hij druk met zijn opleiding verder ging. Hij moest nog maar een paar examens doen en dan was hij klaar met zijn opleiding, dus ik zag hem maar heel weinig en was veel alleen.

Vanwege al het gedoe dat de zwangerschap met zich meebracht, had ik besloten dit jaar van mijn opleiding als verloren te beschouwen en volgend jaar weer verder te gaan. De leraren toonden heel veel begrip voor mijn keuze en gaven aan dat het ook mogelijk was om totdat de baby er was heel veel thuis te doen, zodat ik niet een heel jaar weg zou gooien. Naast het online shoppen voor de baby, zat ik dus veel met mijn neus in de studieboeken en studeerde ik samen met Jiska en Mare die heel vaak langs kwamen.

Toen ik vijfendertig weken zwanger was, slaagde Lars voor zijn opleiding en om dat te vieren gaven zijn ouders een groot feest in een restaurant in de stad. Met grote moeite wurmde ik mezelf in een jurk en hoewel ik me een walvis voelde, zei Lars dat ik er heel erg mooi uitzag. In het restaurant was het ontzettend druk, maar Lars zijn ouders namen uitgebreid de tijd om met me te praten over ons voorgenomen huwelijk en hun aankomende kleindochter. Het was niet de eerste keer dat ik zijn ouders ontmoette, maar wel de eerste keer dat ze echt een gesprek met me aangingen. Ze waren heel veel op reis en woonden niet in Nederland, waardoor Lars ze eigenlijk nooit zag. Maar ze waren heel aardig en verheugden zich op de baby, wat natuurlijk heel erg fijn was.

De avond vorderde en om tien uur begon ik ineens heel erg moe te worden. Mijn buik deed zeer en ik wilde heel graag naar huis. Ik liep naar Lars toe en pakte zijn hand vast.

‘Liefje, ik ga vast naar huis, ik voel me niet zo lekker. Zie ik je straks?’

Hij knikte en gaf me een kus.

‘Ga maar vast naar bed lieverd, ik stuur je wel een berichtje als ik eraan kom. Of wil je dat ik je thuisbreng?’

Ik schudde mijn hoofd en liep weg, waarna ik in de lift stapte. Het was vanaf het restaurant ongeveer twintig minuten rijden naar ons appartement en ik hoopte maar dat ik snel thuis zou zijn, want mijn buik verkrampte steeds helemaal en ik wilde graag naar bed. Maar zoals wel vaker op zaterdagavond stond het verkeer in de stad helemaal vast en bij de stoplichten wachtte ik tot ik door kon rijden. Ineens voelde ik een pijnlijke steek in mijn buik, die ik echt weg moest puffen. De steek bouwde zich wat op en werd steeds heftiger, waarna hij ineens weg was. Ik hoopte maar dat het éénmalig was, maar na ongeveer drie minuten volgde de volgende kramp en dat hield een tijdje zo aan. Ineens schoot door mijn hoofd dat het wel eens weeën konden zijn en meteen toen ik dat dacht, voelde ik iets knappen in mijn buik, waarna er een heleboel vocht tussen mijn benen terecht kwam.

Shit! Nee, dit kon niet! De bevalling kon nog niet begonnen zijn! Ik was net vijfendertig weken zwanger en de baby zou nog lang niet komen. Ik voelde weer een scherpe pijn in mijn buik en ik kreunde hard, terwijl ik het stuur van mijn auto vastgreep. Ik zette mijn richtingaanwijzer aan en sloeg af richting het ziekenhuis. Ondertussen probeerde ik Lars te bereiken, maar die nam niet op, evenals mijn ouders, die op hetzelfde feest waren. Ik bedacht me dat er nog maar één persoon was die ik zou kunnen bellen en gek genoeg ging zijn telefoon gewoon over, na vijf keer overgaan sprong hij op voicemail en ik pufte snel een wee weg voordat ik begon te praten.

‘Ralph, alsjeblieft.. Als je dit hoort, kom dan naar me toe. Ik zit in de auto naar het ziekenhuis want de baby komt eraan. Het is veel te vroeg en ik weet niet wat ik moet doen. Alsjeblieft Ralph, als alles wat je hebt gezegd waar is, kom me dan helpen. Ik kan niet zonder je.

Ik hing op en veegde de tranen uit mijn ogen, waarna ik mijn auto bij het ziekenhuis parkeerde. Nogmaals deed ik een poging om Lars te bereiken, die na twee keer bellen opnam

‘Lexie, wat is er aan de hand? Ik zei toch dat ik een berichtje zou sturen als ik eraan zou komen?’

Ik besloot zijn chagrijnige toon maar te negeren, ik had hem nu nodig en het was geen moment om ruzie te maken.

‘Lars? De baby komt eraan. Kom alsjeblieft naar het ziekenhuis.’

Ik gilde en pufte een wee weg. Ik had geen idee hoe ik ooit uit de auto zou moeten komen en naar de ingang moest lopen.

‘Lexie meen je dat? Ik kom er meteen aan! Blijf waar je zit, ik ben er zo.’

‘Schiet op Lars..’ snikte ik, waarna ik ophing.

Ik hoopte zo dat hij op tijd zou zijn.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.