Aan het einde van de zomer | Hoofdstuk 21

by Tamara

Een week later.

‘Weet je zeker dat je het redt?’ vroeg mijn moeder terwijl ik in mijn auto stapte.

‘Ik kan ook met je mee gaan?’

Ik schudde mijn hoofd en deed mijn gordel om.

‘Nee ik moet het echt zelf doen, het is tijd om het hem te vertellen en ik moet het gewoon doen, anders doe ik het nooit en komt hij er vanzelf achter.’

Ze knikte en gaf me snel een knuffel, waarna ze mijn deur dicht deed. Snel startte ik de auto en reed ik de oprit af, waar mijn moeder nog even bleef zwaaien.

In de afgelopen week had ik regelmatig getwijfeld of ik het Ralph wel zou vertellen. Aan de ene kant wilde ik niet dat mijn leven zo zou veranderen en alles nog lastiger zou worden, maar aan de andere kant wist ik dat ik het niet kon maken om het hem niet te vertellen. Hij had gewoon het recht om te weten dat er een kleine kans was dat hij misschien vader zou worden, zodat hij zelf zou kunnen beslissen welke rol hij in het leven van dit kindje zou willen spelen.

Het was afgelopen week verschrikkelijk moeilijk geweest om mijn mond te houden tegenover Lars. Hij had het al aan een paar mensen verteld, waaronder aan Mare, waardoor het alleen maar lastiger werd. Ik had besloten het nieuws eerst aan Ralph te vertellen en daarna meteen alles aan Lars op te biechten, zodat ik er vanaf was. Of nou ja vanaf.. Het ergste zag ik op tegen het aan mijn vader vertellen. Mijn vader zou het waarschijnlijk niet eens zo heel erg vinden als het van Lars zou zijn, maar alleen de mogelijkheid al dat Ralph mogelijk de vader was, dat zou hij verschrikkelijk vinden.

Het was niet makkelijk geweest om aan Ralph zijn adres te komen. Hij had al zijn gegevens heel goed afgeschermd en uiteindelijk was ik via via achter de school gekomen waar hij werkte, waar een ietwat domme secretaresse mij moeiteloos zijn adres gaf. Ralph had me verteld dat hij de eerste maand bij een vriend had geslapen, maar kennelijk had hij vrij snel daarna een huis gekocht, dat er op internet heel mooi uit had gezien. Natuurlijk was er door mijn hoofd geschoten dat het een perfect huis zou zijn om een kind in op te voeden, maar ik wist al dat dat geen optie was. Een relatie hebben met je voormalige leraar was al best een schande, laat staan als ik ook nog een kind van hem zou krijgen. Bovendien woonde hij op drie uur rijden van mijn ouders en ik wist dat ik echt de hulp van mijn ouders nodig zou hebben bij de zorg voor de baby. Dus zo ver weg gaan wonen was echt geen optie. Het was zaterdag dus hij zou vrij zijn van zijn werk, maar ik wist natuurlijk niet of hij thuis was. Het kon maar zo zijn dat ik het hele stuk voor niets had gereden.

Ik reed de wijk binnen en vond zonder al te veel moeite het huis waar hij woonde. Het was een hele leuke vrijstaande eengezinswoning met een mooie groene tuin, waar een aantal grote appelbomen in stonden. Ik zag zijn auto op de oprit staan en parkeerde de mijne erachter, waarna ik uitstapte. Ik voelde me een beetje misselijk worden, maar na een paar keer diep in en uitademen ging het al een beetje beter en liep ik naar de voordeur. Met trillende vingers reikte ik naar de bel, maar nog voordat ik hem in kon drukken, ging de deur al open.

‘Lexie!’ zei hij geschrokken.

Zo te zien wilde hij net gaan sporten, want hij had zijn sportkleren al aan en zijn oordopjes met muziek in. Snel deed hij ze uit en stopte ze in zijn zak.

‘He, jeetje ik schrok van je. Ben je nou helemaal hier naartoe gereden? Wat is er aan de hand?’

Ik slikte en merkte dat mijn stem begon te trillen.

‘Hoi.. Mag ik misschien binnenkomen? Ik moet je wat vertellen.’

Hij knikte en ging opzij, waarna ik langs hem heen liep. Hij bracht me naar de woonkamer, die al even mooi was als de buitenkant van het huis. Stiekem was ik best onder de indruk van hoe hij het ingericht had.

‘Lexie, wat is er aan de hand? Waarom ben je….’

‘Ik ben zwanger.’ onderbrak ik hem.

Zijn ogen werden enorm groot en ik zag niet aan zijn gezicht of hij nou boos was of nou juist blij. Hij liep naar de bank en ging zitten. Een paar minuten was het stil tussen ons, we wisten beide heel erg goed dat dit niet echt nieuws was waar we op zaten te wachten en het was duidelijk dat hij er niet direct heel blij mee was. ‘Ralph, ik..’

‘Is het van mij?’ vroeg hij.

Hij keek me aan en zijn donkere ogen stonden heel ernstig.

‘Ik weet het niet.. Lars en ik zijn weer samen en het kan van jullie allebei zijn….’

Ik voelde een traan over mijn wang glijden en draaide me snel om. Hij hoefde niet te zien dat ik aan het huilen was.

‘Nou.. Dat kwam ik je vertellen. Ik snap het als je er niets mee te maken wil hebben.’ zei ik zachtjes.

Ik liep naar de deur toe, maar voordat ik de klink kon pakken, stond hij al voor me. ‘Lexie, zo kun je niet weg gaan. Het spijt me, ik schrok nogal dat je hier ineens was en nu dit nieuws. Hoe voel je je? Ben je er blij mee? En wat vindt Lars ervan dat het ook van mij kan zijn?’

Ik schudde mijn hoofd en begon te snikken.

‘Hij weet het niet. Ik kan het hem echt niet vertellen.  Ik snap niet hoe dit kon gebeuren, ik ben gewoon aan de pil.  Één misstap en ik ben meteen zwanger.. Het spijt me zo Ralph..’

Hij schudde zijn hoofd en sloeg zijn armen om me heen.

‘Ben je gek, het is evenveel mijn schuld als die van jou. Ik meende wat ik tegen je zei Lex, ik hou van je en ik zal er altijd voor je zijn. Dus als dit kindje van mij is, dan vinden we wel een oplossing. Het komt allemaal goed.’

Ik knikte en voelde hoe hij mijn gezicht met zijn beide handen vastpakte en mijn tranen wegveegde.

‘Beloof me alleen wel dat je het aan Lars verteld. Je moet het hem echt vertellen, het is niet eerlijk tegenover hem dat je hem zo in het duister laat.’

Ik knikte en beloofde het hem. Hij belde zijn afspraak om te gaan sporten af en die middag brachten we door met het bekijken van de echofoto’s en praten over hoe het nu verder moest. . Ik wilde het niet aan mezelf toegeven, maar stiekem hoopte ik dat Ralph de vader was. Ik hield ontzettend veel van Lars, maar die gevoelens konden niet op tegen wat ik voor Ralph voelde. Alleen hier naast hem zitten deed me al beseffen hoe erg ik hem in de afgelopen weken gemist had en dat ik eigenlijk helemaal niet zonder hem wilde.

Maar hadden we wel een toekomst samen?

Benieuwd wie de vader van de baby is? Je besteld het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.