Browsing Category

tussen twee vuren

tussen twee vuren

Tussen twee vuren hoofdstuk 13

‘Isa? Kun je me alsjeblieft een kommetje soep brengen en de verwarming iets hoger zetten?’ De deur sloot weer en ik rolde met mijn ogen. Luke had al twee dagen last van manflu en was nog net niet zijn begrafenis aan het plannen. Hij zat al twee dagen in zijn kantoor met de deur dicht en de rolluiken naar beneden waardoor het er pikkedonker was. Daar lag hij op zijn seksbank met zijn laptop op schoot en zijn telefoon binnen handbereik voor als hij weer een kopje thee of bouillon wilde hebben. Voordat jullie denken dat hij echt heel erg ziek was en ik overdrijf. Ik moest hem gisteren temperaturen en hij had niet eens koorts, hij was alleen een beetje verkouden.

Ik was de dag ervoor extra lief voor hem geweest en had erop aangedrongen dat hij vandaag thuis zou blijven. Maar hij en Joris moesten over twee dagen naar een zakelijke afspraak in Parijs en hij bleef maar herhalen dat hij afspraak echt niet kon afzeggen. Joris kon ook niet alleen gaan omdat de klant er speciaal om had verzocht dat ze beide zouden komen en de presentatie die ze wilden geven, moest ook echt met twee man gedaan worden. Ik hield mijn mond dus maar en deed alles wat hij van me vroeg, terwijl ik elk uur walgend van de putlucht zijn kantoor binnenliep. Zuchtend liep ik naar de hoek van het kantoor waar een waterkoker en zakjes met soep stonden. Ik scheurde een zakje open en gooide het in een mok, waarna ik er heet water bij gooide.

‘Je weet dat hem in de watten leggen niet bij je werkzaamheden hoort he?’ Ik draaide me om en zag Joris tegen de deurpost van zijn kantoor leunen. Hij had die scheve grijns op zijn gezicht die ik zo leuk vond en even twijfelde ik of hij het wel tegen mij had. ‘Tja, maar stel je voor dat hij geen soepje krijgt, straks gaat hij nog dood.’ zuchtte ik terwijl ik voorzichtig naar hem glimlachte. Hij lachte hard en gaf me een strip met paracetamol. ‘Geef hem die maar, ik denk wel dat je ze moet oplossen in water, zijn keel doet vast teveel zeer om zo’n reusachtige pil door te slikken.’ Ik pakte lachend de strip van hem aan, waarbij mijn hand de zijne heel zachtjes raakt. Hij schrok een beetje en trok zijn hand terug. Meteen liep hij terug zijn kantoor in. ‘Als je me nodig hebt weet je me te vinden!’ zei hij snel en hij trok de deur achter zich dicht. Ik zuchtte, waarom deed hij toch zo vreemd steeds? Ik drukte twee paracetamol uit de strip in een glas en schonk er water bij. Ik roerde het en liep met de soep en de pillen oplossing naar Luke zijn kantoor. Snel nam ik een flinke teug adem, voor ik de deur opende. ‘Serieus? Lig je nou gewoon te slapen?’ mopperde ik. Ik liep naar de bank met daarop een keihard snurkende Luke. Er liep wat kwijl over zijn wang uit zijn openstaande mond en ik hoorde het snot borrelen in zijn neus. Ik geloof niet dat ik hem ooit minder aantrekkelijk heb gevonden dan op dat moment. Inmiddels walgde ik van de lucht in het kantoor en schoof ik een raampje een stuk open, waardoor er ook wat licht in de ruimte kwam en mij de chaos pas opviel.

Overal lagen snotterige zakdoeken, op het bureau, op de grond, in de prullenbak en naast hem op de bank lag ook een stapel die zo groot was dat het leek alsof hij een vulkaan van snotterige propjes papier had willen bouwen. Dit kon zo niet langer, ik kon de schoonmaakster het niet aandoen dat ze al deze rommel moest opruimen. Het was een lief oud Aziatisch vrouwtje van in de 60 dat nogal moeite had met bukken en altijd een mapje met foto’s van haar 23 kleinkinderen en achterkleinkinderen bij zich had, die ze me al zo vaak had laten zien dat ik inmiddels een naam bij elk gezicht wist.

Ik plofte zo hard mogelijk naast Luke op de bank en zag dat hij gelukkig wat wakker werd. ‘Isa, wat doe je? Waarom staat het raam open? Zo word ik alleen maar zieker en het licht doet zeer aan mijn ogen.’ Ik deed mijn uiterste best om niet met mijn ogen te rollen en in plaats daarvan zette ik mijn liefste stem op. ‘Luke? Liefje? Je bent zo ontzettend ziek, dit kan zo niet langer. Ik denk dat als je die opdracht in Parijs wilt doen dat je dan echt naar huis moet gaan nu en lekker uit moet zieken.’ Hij smakte wat en kwam toen omhoog. Hij sloeg zijn armen om me heen en ik hield mijn adem in om die geur maar niet te hoeven ruiken die van zijn joggingpak af kwam. ‘Denk je dat echt Isa? Ik ben heel erg ziek, maar denk je dat je het hier wel red met Joris? Zo helemaal alleen zonder mij?’ Ik knikte snel, zodat ik mijn mond niet open hoefde te doen en die graflucht die uit zijn mond kwam niet hoefde in te ademen. Het leek wel of er wat overleden was in zijn kleding, zo erg meurde hij. ‘Kun je misschien een taxi voor me bellen? Ik denk dat ik echt te ziek ben om te rijden liefje.’ zei hij zachtjes. Ik knikte nogmaals en liep zijn kantoor uit om te bellen. Opgelucht haalde ik adem, allemachtig was het normaal dat mannen zo stonken als ze ziek waren? Ik draaide het nummer van de taxi, maar plotseling had ik een beter idee. Ik scrolde wat door de contactpersonen en tikte een nummer aan. De telefoon ging een paar keer over voor er opgenomen werd.

‘Ssssst Kate, er belt iemand. Hallo met Liam Chasen?’ Ik grinnikte, hij zou dit vast leuk vinden. ‘He dubbel schoonbroertje, hoe is het met je?’ zei ik poeslief. Ik hoorde hem tegen Kate mompelen dat ik het was en waarom ik hem belde. ‘Uhm ja hoi. Wat is er? Moet je Kate hebben?’ ‘Nee hoor! Ik heb jou nodig! Je allerliefste broertje is doodziek en kan niet naar huis rijden, kun jij hem misschien ophalen en naar huis brengen? Misschien een beetje voor hem zorgen enzo?’ Ik hoorde een hele diepe zucht op de achtergrond en wat gedempt gemompel. ‘Ja, ik kom eraan. Wacht hij beneden op me?’ Ik zei dat ik hem naar beneden zou sturen en liep weer naar Luke om hem uit zijn coma te wekken. Mopperend stond hij op en liep hij naar de lift om naar beneden te gaan. Ik haalde opgelucht adem. Snel liep ik naar de kast met de schoonmaakspullen op de gang en haalde er een vuilniszak, handschoenen en desinfectiemiddel uit.

Als een speer ging ik door het kantoor heen, ik zette het raam wijd open zodat de lucht uit de ruimte kon trekken en ik verzamelde alle vieze doekjes en gooide ze in de vuilniszak. Daarna pakte ik een emmer met heet water en desinfectiemiddel waarmee ik het hele kantoor van onder tot boven sopte. Zelfs de vieze bruine sexbank van Luke ontsprong de dans niet. Daar spoot ik voor de zekerheid maar wat extra desinfecterend schoonmaakmiddel op.

Een uur later keek ik uitgeput om me heen in het kantoor. Alles blonk weer, de vieze rommel was van de grond af en het rook er weer heerlijk fris. Ik deed mijn handschoenen uit en gooide ze in de zak voor ik hem dichtknoopte. Ik besloot de zak nog even op de gang te zetten voor ik naar huis ging en onoplettend liep ik de deur van Lukes kantoor uit, waarna ik recht tegen Joris op botste. Ik wilde me verontschuldigen, maar mijn mond werd droog en ik kon niks uitbrengen. Hij keek diep in mijn ogen en voor ik wat kon zeggen drukte hij zijn lippen op de mijne en begon hij me hevig te zoenen. Het voelde zo fout en zo slecht. Maar het was zo heerlijk dat ik niet wilde stoppen.

Dit verhaal is het vervolg op  het boek ‘Onbereikbare liefde’ Dit boek koop je hier.

Dit verhaal meteen verder lezen? Het ebook ‘Tussen twee vuren’ is hieronder onder de blauwe knop verkrijgbaar!

tussen twee vuren

Tussen twee vuren hoofdstuk 12

De daaropvolgende weken bestond mijn leven uit mijn werk, waar ik steeds meer mijn draai begon te vinden, lunchen of dineren met Luke, bezoekjes aan Kate en Jasmijn, die al enorm groot werd en al bijna naar huis mocht en het ontlopen van Joris. Dat laatste deed ik trouwens niet helemaal bewust. Elke keer als Joris Luke en mij samen op kantoor aantrof verstopte hij zich in zijn kantoor en verder zat hij veel bij klanten in het binnen en buitenland. Luke daarentegen behandelde me alsof ik zijn vriendin was. Hij nam bloemen voor me mee, zoveel dat ik inmiddels al 3 vazen bij had moeten kopen thuis, hij nam me mee uit eten en gaf me enorm dure cadeaus. Een paar dagen terug kwam hij nog aanzetten met 2 blauwe saffieren oorbellen die volgens hem zo goed bij mijn ogen pasten. Hoewel ik genoot van al zijn aandacht, wist ik niet zeker welke definitie ik nou aan onze relatie moest geven. Toen Kate vroeg of we nou echt bij elkaar hoorden kon ik daar niet echt antwoord op geven, we hadden immers nooit naar elkaar uitgesproken dat we echt samen waren.

Over de relatie van Kate en Liam hoefde ik niets te vragen. Ze waren overduidelijk smoorverliefd op elkaar en na een paar keer zonder aankondiging op bezoek te zijn gegaan met als gevolg dingen die ik niet meer van mijn netvlies af kreeg, belde ik nu elke keer braaf voordat ik wilde komen. Kate was inmiddels alweer een tijdje thuis. Ze had heel lang in het ziekenhuis mogen blijven met Jasmijn omdat de kamers toch leeg waren, maar door het ruimtetekort en het gemopper van de verzekering, moest ze Jasmijn toch achter laten. Ik was er die dag om haar te helpen met het verzamelen van haar spullen en het was hartverscheurend om te zien hoe ze afscheid moest nemen van haar kleine meisje. Gelukkig zou het niet voor lang zijn, want twee weken later belde ze me of ik wilde helpen met nog een paar dingetjes voor de babykamer te doen, aangezien Jasmijn die week naar huis zou mogen. Ik ging ervan uit dat ze bedoelde dat we gingen shoppen, dus ik had expres leuke kleren aangetrokken, maar toen ik bij haar enorme huis in de vinex-wijk aankwam, kreeg ik meteen een verfkwast in mijn handen gedrukt. ‘Kate, ik heb me helemaal netjes aangekleed, ik kan toch niet gaan verven?’ Kate rolde met haar ogen. Op mijn kamer ligt een stapel oude kleding, pak daar maar iets van. Je wilt toch ook dat je lievelingsnichtje straks een mooie kamer heeft?’ Ik zuchtte en liep achter haar aan de trap op. Een kamer die ooit eens de logeerkamer was geweest, was helemaal leeg geruimd en er stonden twee grote potten met roze verf op de grond. Toen ik me omgekleed had en mijn best deed om een beetje netjes te verven, schrok ik op van een lang figuur dat ineens de kamer binnenkwam. ‘Zo zussie, ben je ook even aan het helpen?’ Ik draaide me geërgerd om: ‘Zussie? Serieus? Ik ben je zus niet!’ Ik hoorde hem grinniken en ik ging snel door met het verven van de muur. ‘Nou technisch gezien wel, ik bedoel je bent nu 2 keer mijn schoonzus toch?’ Ik stapte van het krukje af en siste: ‘Ik weet niet waar je het over hebt, zo serieus is het niet tussen mij en Luke.’ Hij fronste en wreef nadenkend over zijn kin. ‘Als dat zo is, waarom heeft hij dan aan mijn moeder gevraagd of hij mijn oma haar verlovingsring mag gebruiken voor jou?’ Verbijsterd keek ik hem aan en mijn mond zakte open. ‘Hij heeft wat?….’ stamelde ik. Beneden hoorde ik Kate roepen en Liam haalde zijn schouders op en liep naar beneden.

Ik kon even helemaal niets, niet nadenken, niet bewegen, gewoon niks. Ik keek naar de verfkwast in mijn hand waar de roze verf van op de kranten druppelde. Ik hoorde wat gestommel op de trap en keek naar de muur. ‘Ies, als je de vloer ook gaat verven dan moet ik straks nieuwe verf kopen. Alleen de muur is echt genoeg.’ Ik keek naast me en zag Kate tegen de deurpost leunen. ‘Heeft hij het verteld van Luke?’ vroeg ze. Ik knikte zacht en bedacht me dat ik er vast als een idioot uit moest zien met mijn mond die nog steeds open hing, dus ik sloot hem snel. ‘En, want vind je ervan?’ vroeg ze zachtjes terwijl ze dichterbij kwam. ‘Ik.. Ik … weet het niet.’ mompelde ik. ‘Ik wist niet eens dat hij onze relatie zo serieus zag.’ Kate pakte de kwast uit mijn hand en legde hem op een stapel schone kranten. ‘Je hoeft niks te doen wat je niet wil. Als hij het vraagt en je wil niet of je bent er niet klaar voor dan zeg je gewoon nee.’ Kijk, daarom hou ik zo van mijn zus. Altijd op momenten dat ik het allemaal even niet meer weet, komt zij met haar wijze woorden en dan heb ik het gevoel dat alles weer goed komt. ‘Kom.’ zei ze. ‘Laat het verven maar voor wat het is, kleed je even om dan gaan we shoppen.’

Toen ik even later naast haar in de auto zat was ik nog steeds in de war, maar het ging al een stuk beter. Als ik niet wilde dan kon ik gewoon nee zeggen toch? Maar hoe kwam ik erachter wat ik wilde? Hoe wist ik of ik er wel of niet klaar voor was? Aan de ene kant had ik echt wel gevoelens voor Luke. Hij was ontzettend knap, lekker en droeg me op handen. Elke keer als ik bij hem was, kreeg ik een warm gevoel van binnen en in de afgelopen weken had ik steeds meer over hem geleerd, had ik hem steeds beter leren kennen. Maar was het genoeg? Was het genoeg om met iemand te trouwen en de rest van mijn leven bij hem te blijven?

‘Waar denk je aan?’ vroeg Kate terwijl ze naar de verkeersborden aan het turen was omdat ze haar zonnebril met sterkte in het ziekenhuis had laten liggen. ‘Ik twijfel of ik wel genoeg voor Luke voel om met hem te trouwen.’ zei ik. ‘Wanneer was de laatste keer dat je echt verliefd was. Dus geen puppyverliefdheid, maar gewoon echte liefde. Van het knoop in je maag en niet kunnen eten soort verliefdheid.’ Ik dacht diep na, de eerste keer dat ik echt verliefd was, was op Luke op de middelbare school, maar dat was niet te vergelijken met wat ik jaren daarna voor een ander voelde. ‘Toen ik verliefd was op Joris.’ antwoordde ik zelfverzekerd. ‘Als ik jou was zou ik gewoon eerst uitzoeken wat je wil met je gevoelens. Als jij diep in je hart nog verliefd bent op Joris dan zou ik eerst kijken of je met die gevoelens wat wil doen voor je ingaat op een aanzoek van Luke.’

‘Maar Joris wil me niet, hij doet alsof ik lucht ben en elke keer als ik hem wat vraag reageert hij zó geïrriteerd!’ Mijn zus zuchtte en zei: ‘Ja Ies, vind je het gek? Hoe zou jij het vinden als je verliefd was op iemand en je ziet dat diegene alleen maar oog voor een ander heeft en steeds een ander staat af te lebberen. Dat zou jij ook niet leuk vinden.’

Ik moest het haar nageven, mijn zus had gelijk. Joris behandelde mij als lucht, maar aan de andere kant ontliep ik hem ook en negeerde ik hem ook wanneer hij gewoon op kantoor was. Ik was het aan mezelf verschuldigd om eerst uit te zoeken wie ik nou wilde en voor wie ik nou gevoelens had. Het zou ontzettend moeilijk worden, maar ik moest een keuze maken.

Dit verhaal is het vervolg op  het boek ‘Onbereikbare liefde’ Dit boek koop je hier.

Dit verhaal meteen verder lezen? Het ebook ‘Tussen twee vuren’ is hieronder onder de blauwe knop verkrijgbaar!

Blog tussen twee vuren

Tussen twee vuren hoofdstuk 11.

Die blik die ik bij hem had gezien was dezelfde blik die hij in zijn ogen had gehad als toen we afscheid namen. Een blik vol verdriet, alsof hij dacht dat hij me kwijt was en nooit meer zou zien. Ineens wist ik zeker dat er meer gebeurd moest zijn, de Joris die ik achter liet wist zeker dat hij een toekomst met me wilde opbouwen, die zou niet ineens van gedachten veranderen. Maar hoe kreeg ik uit hem wat er gebeurd was? ‘Schatje? Waar denk je aan?’ Ik zag ineens Luke fronsend naar me kijken en zei: ‘Ik snap niet wat er met hem is, waarom heeft hij ineens een hekel aan me?’ Luke lachte : ‘Ach, trek je niks van hem aan. Hij wil al zijn hele leven dingen die hij niet kan krijgen en nu ben je van mij.’ Ik glimlachte afwezig en was blij dat Luke daarna zei dat hij naar zijn kantoor ging. Ik pakte de laptop en de telefoon uit de dozen en zag dat ze gelukkig al voor geïnstalleerd waren. Op mijn bureaublad stond een agenda met daarin alle afspraken van Luke en Joris en daarnaast een takenlijst met dingen die ik moest doen.

Hoewel het me een beetje moeite kostte om op gang te komen, ging het steeds beter en tegen het einde van de ochtend had ik het hele lijstje afgewerkt. Ik ging naar Luke zijn kantoor om te vragen of hij nog meer te doen had voor me en toen ik binnen kwam zag ik dat hij aan de telefoon was. Hij wees naar de bank dat ik daarop moest gaan zitten, maar vanwege de vorige herinnering die ik aan de bank had, bleef ik maar gewoon staan tot zijn telefoongesprek afgelopen was.

‘Zo, souvenir meegenomen uit je oude kantoor?’ grinnikte ik terwijl ik naar de bank wees. Hij lachte en kwam naast me staan. ‘Waarom niet? Ik heb goede herinneringen aan die bank. Het is bovendien de eerste plek waar ik seks op had met jou.’ Ik voelde dat ik bloosde. ‘Ja, en we weten allemaal hoe dat afliep he?’ zei ik zachtjes. Hij pakte mijn hand en aarzelde even. ‘Denk je er nog vaak aan terug? Dan zouden we over een paar maanden een baby hebben samen.’ Ik knikte terwijl ik een brok in mijn keel kreeg. ‘Alles was zo ontzettend anders toen. Ik heb er spijt van dat ik er toen niet voor gegaan ben en vind het jammer dat het zo gelopen is. Ik zou heel graag de vader van jouw kinderen zijn.’ Vol ongeloof keek ik hem aan en ik kon mijn tranen niet tegenhouden. Ik had altijd gedacht dat het kindje hem niets had kunnen schelen en dat hij blij was dat het zo gelopen was. Het deed me op een vreemde manier goed om te merken dat ik niet de enige was die er heel erg mee zat. Hij trok me tegen zich aan en gaf me een kus op mijn voorhoofd. ‘Wie weet ooit.’ mompelde hij zachtjes terwijl hij de tranen van mijn wang veegde. ‘Kom op Isa, je bent te mooi om te huilen. Zullen we wat eten bestellen? Of wil je ergens eten? ‘ Ik koos voor dat eerste en even later aten we sushi aan zijn bureau. Toen we klaar waren met eten gaf hij aan dat hij naar een afspraak moest en dat ik ook wel naar huis zou mogen als ik wilde. Er was vandaag niet zoveel te doen voor me.

Ik besloot naar het ziekenhuis te gaan om bij Kate te kijken, maar op haar kamer aangekomen was ze er niet, dus besloot ik even te wachten. Ik liep lang de muur die vol hing met allemaal kaartjes en pakte er een paar tussen weg. Er hingen een paar kaartjes van oude studiegenootjes van Kate, een heleboel van mijn moeder en eentje van onze oma. Op haar nachtkastje stond een hele grote kaart met daarnaast een pandabeer met een roze strik. Ik pakte de kaart op, in de veronderstelling dat die vast ook van onze moeder zou zijn, maar bij het lezen van de kaart en het zien van de naam schrok ik en toen ik achter me de deur dicht hoorde gaan zette ik hem meteen weer neer.

‘Isa? Wat doe je hier? Waarom lees je mijn post?’ Kate stond zichtbaar geschrokken in de deuropening en ik schaamde me dood. ‘Ik kwam hier om jou te zien natuurlijk. Wat moet ik hier anders doen?’ Kate liep naar haar nachtkastje en draaide de kaart om. ‘Kate? Waarom stuurt Liam jou een kaart? Hebben jullie weer contact ofzo?’ Ik zag dat mijn zus knalrood werd en wat mompelde. Ik gniffelde, ‘Ja, hallo! Waarschuw je mij voor Luke, pap je zelf met zijn grote broer aan.’ ‘Zo zit het helemaal niet.’ mompelde ze. ‘Nou hoe zit het dan?’ vroeg ik. Ze zuchtte diep en zakte op het bed. ‘Nou oké dan, misschien hebben we weer een heel klein beetje contact. Na dat feest waar jij met Luke was, belde hij omdat hij jou gezien had en hij wilde weten hoe het met me ging. Hij is hier nu twee keer geweest.’ Ik zag aan haar gezicht dat ze het ongemakkelijk vond om over hem te praten en hoewel ik wist dat de kans klein was, hoopte ik heel erg dat het meer zou kunnen worden. Dat gunde ik Kate zo ontzettend! ‘Nee Isa, ik zie aan je gezicht waar je aan denkt. Ik ben net bevallen man, ik zit niet te wachten op een relatie. Bovendien, wat moet hij nou met een vrouw die al een kind heeft? Ik denk dat de vrouwen nog steeds voor hem in de rij staan.’ Ik keek naar mijn zus, die ondanks dat ze net bevallen was en al een hele tijd slecht sliep, nog steeds prachtig was. Ik zou er uitzien als een zombie na zoiets, maar zij was ondanks dat ze geen spatje make-up op had, nog steeds meer dan prachtig. We kletsen nog twee uurtjes en daarna liet ik haar achter in het ziekenhuis om zelf weer naar huis te gaan.

Beneden in de hal kwam ik een bekend gezicht tegen. Zwart haar, lichtgroene ogen en strak in pak. Het is dat ik wist dat Luke aan het werk was, anders had ik gedacht dat hij het was. ‘He Liam, zijn die bloemen voor Kate?’ zei ik iets harder dan de bedoeling was. Hij schrok op alsof hij zich betrapt voelde en keek me schuldig aan. ‘Uhm, ja, ja klopt! Maar vertel het alsjeblieft niet aan Luke oké? Ik wil graag dat het nog even tussen ons blijft. Ik wil het niet weer verpesten met haar.’ Ik keek om me heen en ging iets dichterbij hem staan. ‘Luister Liam, mijn zus heeft het afgelopen jaar heel er veel meegemaakt en ik weet dat ze nog jaren kapot is geweest van jullie breuk, dus als je haar hart weer breekt dan doe ik je wat!’ Ik zag dat er mensen om ons heen naar ons keken en stonden te gniffelen. Nu was dat niet zo gek aangezien Liam een stuk langer dan ik was en het er ongeveer uit zou zien als een dwergmarmot die tegen een olifant schreeuwt, maar op dat moment kon het me niets schelen. ‘Rustig Isa, ik ga het niet verpesten met haar, we doen het rustig aan!’ Ik zuchtte van opluchting en bedankte hem. Net toen ik weg wilde lopen, haalde hij me in. ‘Maar ik denk eerlijk gezegd niet dat jij recht van spreken hebt, je houdt mijn broertje en mijn beste vriend aan het lijntje. Beide zijn ze tot over hun oren verliefd op je. Dus maak jij maar eerst eens een keuze voor je mij veroordeeld.’

Hij knipoogde en beende weg naar de lift. Ik bleef verbijsterd achter. Luke en Joris waren allebei verliefd op me? Hoe dan? Ik bedoel van Luke wist ik het wel een beetje, als geloofde ik het nog steeds niet vanwege ons verleden, maar Joris? Hij gaf me nog steeds het gevoel dat hij een hekel aan me had. Beduusd liep ik door de draaideuren van het ziekenhuis naar buiten. Wat moest ik hier nou weer mee?

Dit verhaal is het vervolg op  het boek ‘Onbereikbare liefde’ Dit boek koop je hier.

Dit verhaal meteen verder lezen? Het ebook ‘Tussen twee vuren’ is hieronder onder de blauwe knop verkrijgbaar!

tussen twee vuren

Tussen twee vuren hoofdstuk 10

Een paar dagen later was het dan zover. Mijn eerste werkdag voor mijn twee nieuwe bazen. Ik was zo verschrikkelijk zenuwachtig geweest dat ik in de afgelopen 2 dagen al mijn nagels had afgebeten en gisteren met spoed acrylnagels had moeten laten plaatsen. Het leek me zo vreselijk ongemakkelijk om voor twee bazen te werken op wie ik allebei verliefd was geweest en met wie ik allebei het bed had gedeeld. Toen ik mijn zorgen aan Kate vertelde, lag ze meteen in een deuk en probeerde ze me gerust te stellen door te zeggen dat ze me in ieder geval alle twee al naakt hadden gezien, wat natuurlijk geen bal hielp en me alleen nerveuzer maakte. 

Ik stond voor de spiegel in een strakke donkerblauwe rok en een kraakheldere witte blouse. Het was na twee maanden in bikini behoorlijk wennen om weer een echte werkoutfit aan te hebben en ik moest een beetje lachen toen ik mezelf zo in de spiegel zag. Ik borstelde mijn haar, deed wat make-up op en spoot wat parfum achter mijn oren en in mijn hals. Veel te vroeg was ik klaar en na 5 minuten wiebelend van de zenuwen op de bank te hebben gezeten, besloot ik maar gewoon te vertrekken in de hoop dat Joris zijn gewoonte om vroeg te beginnen nog niet verleerd was. 

 

Ik stapte in de auto en reed naar het adres dat Luke me gegeven had. Hun bedrijf bevond zich in één splinternieuwe hypermoderne kantoortoren die net in het centrum gebouwd waren. Ik stopte een paar straten verder op een parkeerplaats en parkeerde daar mijn auto. Het was oktober en hoewel er nog geen sneeuw gevallen was, wat de voorgaande jaren in oktober wel zo was geweest, was het wel ijskoud buiten. Ik trok mijn dikke trenchcoat om me heen en liep op mijn hakken tussen de gebouwen door naar mijn werk. Bij het gebouw aangekomen, was ik blij dat ik eindelijk een beetje warmte voelde. Ik blies wat warme lucht in mijn ijskoude handen en keek rond in de enorme hal van het gebouw. Ik zocht in mijn telefoon naar het berichtje van Luke met daarop op welke verdieping ik moest zijn, toen ik achter me ineens voetstappen hoorde. Ik draaide me om en zag Joris, in een onberispelijk lichtgrijs pak die op dit tijdstip al druk aan het telefoneren was. Hij zag mij en bleef even stil staan. ‘Ik bel je later even terug oké?’ mompelde hij in zijn telefoon. Terwijl hij naar me toe liep voelde ik de zenuwen weer opkomen. We hadden geen fatsoenlijk woord gewisseld sinds ik vertrok en het voelde ongemakkelijk om met hem in één ruimte te zijn. Ook al was die ruimte een enorme hal. ‘Jij bent vroeg, normaal ben ik de eerste hier.’ zei hij. Hij sprak op een toon alsof ik een vreemde voor hem was en ik aarzelde even of dit het goede moment was om hem te vragen naar zijn nieuwe vriendin. ‘Ja, ik was klaar en ontzettend zenuwachtig dus ik besloot maar gewoon te gaan. Ik weet dat jij altijd heel vroeg bent, dus ik hoopte dat je er al zou zijn.’ Hij glimlachte kort en wees richting de lift. Zwijgend volgde ik hem. ‘Nog bedankt voor de bloemen.’ zei ik zachtjes terwijl we op de lift wachtten. ‘Graag gedaan, ze waren ook van Luke.’ antwoordde hij onverschillig. ‘Hoe laat komt Luke meestal?’ Hij wachtte tot we in de lift stonden voor hij antwoordde. ‘Dat wisselt een beetje, de ene dag komt hij om 9 uur, de andere dag komt hij om 12 uur aanzetten.’ ‘Hmm’ mompelde ik terwijl ik het ongemakkelijke gevoel probeerde te negeren. ‘Dus jij en Luke he? Zijn jullie nu samen ofzo?’ Hij stapte de lift weer uit en ik volgde hem naar het kantoor. ‘Nee, dat zijn we niet, maar als we dat zouden zijn zou het niet uitmaken toch? Ik bedoel, jij hebt al het contact met mij verbroken.’ Dat kwam er bozer uit dan de bedoeling was en ik schrok van zijn boze gezicht. ‘Jemig Isa, denk je dat het zo makkelijk is? Dat jij precies weet hoe het allemaal zit?’ Hij draaide een sleutel om in een glazen deur die naar hun kantoor leidde. Het was een grote vierkante ruimte met aan twee zijdes enorme ramen die van de vloer tot aan het plafon kwamen. Aan de rechterkant van de ruimte was een deur die zover ik kon zien naar een ander kantoor leidde en aan de bekende bruine bank te zien was dat het kantoor van Luke. ‘Leg me dan uit hoe het zit? Wat moet ik anders denken? Ik ga weg en we zouden contact houden, maar na twee belletjes geef je het al op?’ Hij draaide zich om en met zijn grote handen pakte hij mijn armen vast. Ik zag niets meer dan frustratie en verdriet in zijn ogen en had plotseling medelijden met hem. ‘Isa, denk je dat ik dit niet wil? Dat ik jou niet wil? Dat al die gevoelens voor jou ineens weg waren?’ Onze gezichten waren slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd en ik moest me ontzettend inhouden om hem niet te kussen. Even staarde ik in die blauwe ogen van hem en ik zag dat hij niet wist wat hij moest zeggen. Uiteindelijk liet hij me los. ‘Vergeet maar wat ik gezegd heb, het doet er niet toe.’ Hij wees naar een wit bureau bij het raam met daarop een aantal dozen. ‘Daar is je bureau, ik denk dat Luke zo wel komt, dan kan hij je helpen met je computer enzo.’ Hij beende weg naar een andere deur die ik niet gezien had en trok hem hard achter zich dicht. Ik hoorde iets met een plof op de grond vallen en twijfelde even om naar hem toe te gaan, maar ik besloot dat het maar het beste was om hem even met rust te laten.

Ik liep naar de kapstok waar ik mijn jas en jas ophing en daarna liep ik verder naar mijn bureau. In de twee dozen zaten een splinternieuwe Macbook en een nieuwe Iphone. Daarnaast lag er een nieuwe prachtige lederen agenda, met een pen waar mijn naam in gegraveerd was. Ik opende de agenda en zag dat Luke er al wat in geschreven had.

Lieve Isa,

Ik hoop dat je je cadeaus mooi vind. Je werktelefoon is natuurlijk alleen bestemd voor werk en om ondeugende foto’s naar je baas te sturen. 😉

Ik hoop op een goede samenwerking.

Veel liefs, Luke.

‘En vind je hem mooi?’ Ik zag ineens twee handen op mijn bureau en schrok. ‘Ik had je niet horen binnenkomen!’ zei ik geschrokken. ‘Haha, ik zag dat je in gedachten verzonken was. Ik hoop echt dat je het hier naar je zin krijgt Isa.’ Hij liep naar me toe en trok me tegen zich aan. Hij boog was naar voren en fluisterde : ‘Als je je elke dag zo sexy kleed kom ik niet eens aan werken toe.’ Vlug gaf hij me een kus en ik bedankte hem voor de mooie spullen. Ineens schrok ik van een deur die achter hem open ging en ik zag Joris geïrriteerd naar ons kijken. Luke legde bezitterig een arm om mijn middel en Joris wendde zijn blik af. ‘Ik heb die bespreking bij OCOM zo, zie ik je vanmiddag?’ Nog voor Luke kon antwoordden liep Joris al de deur uit. Ik kende die blik die Joris had gehad… En ineens wist ik niet mee of dit wel een goede beslissing was geweest.

Dit verhaal is het vervolg op  het boek ‘Onbereikbare liefde’ Dit boek koop je hier.

Dit verhaal meteen verder lezen? Het ebook ‘Tussen twee vuren’ is hieronder onder de blauwe knop verkrijgbaar!

tussen twee vuren

Tussen twee vuren hoofdstuk 9

Voor jou werken? Ik kan toch niet weer voor jou komen werken.’ lachte ik. ‘Nou waarom niet? We zijn op zoek naar een secretaresse en ik weet dat jij je werk heel erg goed doet.’ Ik keek hem nadenkend aan en nam nog een hap van mijn broodje. ‘Dat zou toch ongemakkelijk zijn? Dat heb ik seks gehad met allebei mijn bazen.’ siste ik. Hij barstte in lachen uit. ‘Ja, maar met je ene baas ga je dat dan nog veel vaker doen toch?’ Ik zag de vrouw aan het tafeltje achter Luke zich geërgerd omdraaien en begon te lachen. ‘Is dat zo meneer Chasen? Denk je dat vannacht voor mij wel voor herhaling vatbaar was?’ Hij lachte en boog een stukje over de tafel naar me toe. ‘Ik heb nog nooit iemand zo laten klaarkomen als jij, dus ik denk van wel!’ De vrouw achter hem kuchte luid en ik voelde dat ik bloosde. ‘Ik moet er even over nadenken.’ zei ik zachtjes.

Hij knikte en wenkte de serveerster die hij 50 euro gaf. Ze wilde naar de kassa lopen om wisselgeld te halen, maar hij zei dat het zo goed was, waarop ze hem bedankte. ‘Ga je mee?’ vroeg hij terwijl hij zijn hand uitstak. Ik pakte zijn hand en samen liepen we de broodjeszaak uit. ‘Je gaf haar net ruim 40 euro fooi!’ zei ik verbaasd. ‘Ja, nou.. De broodjes waren lekker toch?’ Ik schudde mijn hoofd en samen liepen we terug naar mijn auto die nog bij het ziekenhuis stond. Hij gaf me een kus en terwijl ik hem succes wenste bij zijn afspraak, ging zijn telefoon en nam hij afscheid. Terwijl hij weg liep kon ik niet anders dan hem na staren. Wie had dat ooit gedacht dat ik dit met hem zou doen? Invisible Isa en Luke Chasen. Het meest onmogelijke koppel ooit.

Ik startte mijn auto en reed richting huis waar ik achter te computer kroop om vacatures te zoeken. Na een aantal uren sites afstruinen waar alleen maar banen op stonden die of te ver weg waren, of die gewoon helemaal niet aansloten bij mijn opleiding en werkervaring, zakte de moed me wat in de schoenen. Er waren alleen vacatures in fabrieken en als lasser of heftruckchauffeur en lieten dat nou net banen zijn die niet helemaal bij me pasten. Ik liep naar de koelkast waar ik een fles wijn uit haalde en schonk een groot glas voor mezelf in. Een paar keer ging door me heen dat ik het aanbod van Luke gewoon moest aannemen. Dat had ik tenminste werk en kon ik vanuit daar verder zoeken. Maar dan zou ik Joris ook elke dag zien en ik wist niet of ik dat wel wilde na gisteravond. Ik pakte mijn telefoon en zocht zijn nummer op. Na een paar keer overgegaan te zijn, nam hij op. ‘Isa? Waarom bel je?’ klonk het chagrijnig aan de andere kant van de telefoon. ‘He Joris, ook leuk om jou te spreken.’ mopperde ik. Ik hoorde een diepe zucht en wat gemompel op de achtergrond. ‘Ik ben op een beurs met klanten aan het praten. Is het belangrijk?’ vroeg hij. Ohja shit, dat was ik vergeten dat hij op een beurs was. ‘Luke vroeg me of ik jullie secretaresse wilde worden. Heb jij daar bezwaar tegen?’ Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Nee, ik vind het prima. We hebben iemand nodig en jij bent geschikt. Ik spreek je dan op de zaak oké?’ Nog voor ik kon antwoorden had hij alweer opgehangen en verbaasd keek ik naar mijn telefoon. Wat had ik gedaan dat hij ineens zo’n hekel aan me leek te hebben? Voor ik vertrok was alles gewoon goed geweest en nu deed hij alsof ik een vreemde voor hem was.

Ik pakte het glas wijn en liet me op de bank ploffen. Ik pakte mijn telefoon en stuurde Luke een berichtje.

He! Is de vacature nog beschikbaar?’

Direct daarna piepte mijn telefoon.

‘Alleen als je hele sexy mantelpakjes draagt.’

Ik gniffelde en stuurde hem een berichtje terug.

‘Oké meneer Chasen, hoe drinkt u uw koffie het liefste?’

Ik wilde net mijn telefoon wegleggen toen ik alweer reactie had.

‘Met mijn mooie secretaresse natuurlijk 😉 ‘

Blozend legde ik mijn telefoon weg en klapte ik mijn laptop dicht. Nieuwe baan check! Nu nog een sexy mantelpakje!

Dus ik pakte mijn bankpas en mijn tas en stapte weer in de auto naar de stad. Het was koopavond, dus ik had nog een flink aantal uren om wat outfits te kopen. Doordat ik op vakantie zo afgevallen was, paste ik bijna niets van mijn oude werkkleding nog, dus ik had echt nieuwe kleding nodig.

Ik stapte bij verschillende boetiekjes naar binnen en na een uur zakte ik uitgeput op een bankje met al mijn tassen naast me. Ik had voorlopig genoeg kleding en stiekem hoopte ik dat Luke mijn nieuwe outfits ook mooi zou vinden. Aan de overkant van de straat zag ik dat het ontzettend rustig was bij mijn favoriete ontzettend overpricede kapsalon. Ik liep naar binnen en meteen kwam Herman naar me toegelopen. ‘Ieeeees schatjeee! Eindelijk ben je daar weer!’ Hij nam me bij de arm en zette me in een stoel neer. ‘Wat mag het worden meisje?’ Ik legde hem mijn plan uit en enthousiast klapte hij in zijn handen. ‘Ik ga meteen verf voor je mengen! Ben zo terug!’  Ik zag hoe hij naar achteren flaneerde en moest lachen. Herman was de enige kapper die ooit aan mijn haar mocht zitten. Hij was ontzettend gay en vertelde allerlei details over zijn seksleven waar ik niet op zat te wachten, maar hij kon wonderen verrichten met haarverf en daarom bleef ik terugkomen. Hij kwam weer terug en terwijl hij mijn haren in vier verschillende kleuren verfde en bijna een doos folie gebruikte, kletste hij maar door over zijn nieuwe minnaar die hem dwong te kiezen tussen zijn bulldog Fikkie en hem. Bijna een uur na sluitingstijd en een flinke zak geld minder stapte ik uitgeput mijn woonkamer weer binnen. Ik liep naar de spiegel en vond dat mijn haar iedere cent dubbel en dwars waard was. Het was gekleurd in vier tinten blond en mijn aanzet was een stuk donkerder gemaakt. Door een of andere nieuwe kniptechniek had hij mijn bos haar omgetoverd tot een zachte en glanzende bos krullen en het leek alsof ik net bij een fotoshoot vandaan kwam. Ik wilde net mijn make-up eraf halen toen ik de deurbel hoorde gaan. Snel liep ik naar de deur om te kijken wie er op dit tijdstip nog aan de deur kwam. Ik opende de deur en zag alleen een enorme bos bloemen liggen. Ik keek om me heen, maar ik zag niemand. Dus ik pakte het boeket op en las het kaartje.

Gefeliciteerd met je nieuwe baan. We zijn blij dat je ons team komt versterken!

Heel veel liefs, Joris

Dit verhaal is het vervolg op  het boek ‘Onbereikbare liefde’ Dit boek koop je hier.

Dit verhaal meteen verder lezen? Het ebook ‘Tussen twee vuren’ is hieronder onder de blauwe knop verkrijgbaar!